Caplacizumab dla nabytej trombotycznej małopłytkowej Purpury ad 6

U 4 pacjentów, u których wystąpił nawrót od 30 do 175 dni po zatrzymaniu badanego leku, aktywność ADAMTS13 wzrosła do wartości 10% lub wyższej (zakres od 15 do 70%) pod koniec okresu leczenia (Figura 2). Trzech pacjentów w grupie placebo miało pierwszy nawrót od 161 do 356 dni po zaprzestaniu leczenia, z których wszystkie miały wyjściową aktywność ADAMTS13 poniżej 10%. Pod koniec okresu leczenia lekiem 2 z 3 pacjentów wykazywało aktywność ADAMTS13 powyżej 10% (74% i 81%) (ryc. 2). Dwudziestu dwóch pacjentów leczonych kaplacyzumabem nie miało zaostrzenia ani nawrotu. Wyjściowa aktywność ADAMTS13 była mniejsza niż 10% w 19 z nich. Z pozostałych 3 pacjentów miało wyjściową wartość 10%, wartość początkową wynosiła 39%, ale wartości były niższe niż 10% później w okresie leczenia, a brakowało danych wyjściowych, ale miał historię nawrotów TTP. Wszystkie 3 miały odpowiedź na terapię. Wartości ADAMTS13 tuż przed końcem okresu leczenia były dostępne dla 17 z 22 pacjentów: u 14 z tych 17 pacjentów aktywność ADAMTS13 wzrosła do poziomów 10% lub wyższych (zakres od 13 do 100%) (Figura 2).
U 24 pacjentów z grupy placebo, u których nie wystąpiło zaostrzenie lub nawrót, wyjściowa aktywność ADAMTS13 była mniejsza niż 10% u 18 pacjentów. Wartości wyjściowe dla aktywności ADAMTS13 były nieobecne dla pacjenta (który został wycofany z badania z powodu braku kwalifikowalności) i były 10% lub wyższe u 5 pacjentów. Spośród nich miało wyjściową wartość 10%, a miało wartość 13% podczas okresu leczenia. Obaj mieli odpowiedź na wymianę plazmy. Pozostali 3 pacjenci wykazywali wartości aktywności ADAMTS13 znacznie powyżej 10% podczas całego badania (wartości wyjściowe: 46%, 75% i 76%, zakres wartości w całym okresie badania: 51 do 93%) i z tych pacjentów miał odpowiedź na wymianę plazmy. Wartości ADAMTS13 tuż przed końcem okresu leczenia były dostępne dla 17 z 24 pacjentów: u 15 z tych 17 pacjentów aktywność ADAMTS13 wzrosła do poziomu 10% lub wyższego (zakres od 14 do 100%) (Figura 2).
Wymiana plazmowa
Ocena post hoc wykazała, że średnia liczba dni wymiany osocza i średnia objętość podawanego osocza były niższe w grupie leczonej kaplacizumabem niż w grupie placebo w okresie dziennej wymiany osocza (5,9 vs. 7,9 dni i 19,9 vs. 28,3 litrów) i podczas całego okresu leczenia, w tym zaostrzeń (7,7 w porównaniu z 11,7 dni i 25,8 w porównaniu z 41,8 litrów). Różnice między tymi dwiema grupami były mniej wyraźne podczas całego okresu badania, który obejmował miesiąc obserwacji, z powodu nawrotów po leczeniu (Tabela 2).
Wyniki farmakokinetyczne i farmakodynamiczne
Podana dożylnie dawka nasycająca kaplacizumabu zapewniała szybkie osiągnięcie pożądanego stężenia leku w hamowaniu czynnika von Willebranda (tabela S4 w dodatkowym dodatku). Caplacizumab szybko zneutralizował swój cel, jak wskazano przez zahamowanie aktywności kofaktora czynnika von Willebranda-ristocetyny do średniej mniejszej niż 20% w dniu i w całym okresie leczenia. Rozliczenie kompleksu caplacizumab-von Willebrand zostało zwiększone w porównaniu z niezwiązanym czynnikiem von Willebranda, co spowodowało zmniejszenie poziomu antygenu czynnika von Willebranda i poziomu czynnika VIII
[podobne: terapia powięziowa, badanie tomografem cennik, badanie optometryczne ]

Powiązane tematy z artykułem: badanie optometryczne badanie tomografem cennik terapia powięziowa