Kompensacja genetyczna w ludzkim zaburzeniu genetycznym cd

W 86% interferencyjnych jąder z komórek ojca wyraźnie zaobserwowano dwie różne sondy TBX1, zawsze blisko siebie (Figura 1F), w przeciwieństwie do ich przypadkowej lokalizacji w inter macierznych jąderach matki (rysunek 1E). Podobne wyniki otrzymano dla sond N25 i TUPLE1 (dane nie pokazane). Te wyniki, sugerujące homogenną delecję 22q11.2 na jednym chromosomie 22 i duplikację 22q11.2 na drugim chromosomie 22 w ojcu probanda, doprowadziły nas do wykonania podobnych analiz w komórkach krwi obwodowej od dziadka ojca probanda. (Komórki krwi obwodowej babki ze strony ojca nie były dostępne do badań.) Komórki od dziadka ze strony ojca wykazywały normalne zabarwienie w metafazach i w jądrach interweniujących (dane niepokazane). Oboje dziadkowie ze strony ojca byli zdrowi. W analizie FISH, przy użyciu sondy TBX1, 900 intersekcyjnych jąder z błony śluzowej jamy ustnej ojca nie wykryło żadnego jądra z pojedynczą plamką TBX1 sugerującą wyizolowaną delecję 22q11.2. Obserwacja w każdym jądrze dwóch plamek TBX1 bliskich sobie nawzajem sugerowała obecność jednorodnej przegrupowania delecji-duplikacji 22q11.2 w obrębie policzkowych komórek błony śluzowej ojca.
Rysunek 2. Rysunek 2. Geny w regionie 22q11.2 – Lokalizacje, kwantyfikacja liczby kopii i wyrażenie. Panel A pokazuje pozycje genów w badaniu 22q11.2, które były badane, a także duplikacje segmentów niskiej powtarzalności (LCR) od D.17. Odległości nie są skalowane. Panel B pokazuje rearanżacje 22q11.2 w probandzie i jej ojcu, jak wykryto za pomocą ilościowego testu multipleksowej reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) krótkich fragmentów fluorescencyjnych (QMPSF) specyficznych dla regionów 22q11.2-10p14. Na każdym wykresie elektroforogram probanda (u góry) lub jej ojca (u dołu) (pokazany na czerwono) nakłada się na obraz normalnej kontroli (pokazany na niebiesko) przez dostosowanie wysokości pików uzyskanych dla amplikonu kontrolnego ( C ) dla probanda lub ojca i kontroli na tym samym poziomie. Lokalizacja delecji 22q11.2 – między LCR-A i LCR-D – została potwierdzona w probandzie (na górze), podobnie jak istnienie dwóch kopii każdego genu w regionie 22q11.2 u ojca probanda (na dole) . W panelu B, oprócz docelowych genów w 22q11.2 (zdefiniowane w tekście), numery kopii genów dla białka wiążącego GATA 3 (GATA3) i powtórzenia tripletu CUG, białko wiążące RNA 2 (CUGBP2), oba zlokalizowane są na 10p14, są pokazane. Panel C przedstawia wyniki analizy ekspresji genów dwóch genów zlokalizowanych w regionie krytycznym zespołu DiGeorge (DGCR8 i DGCR6L) i jednego genu na granicy proksymalnej (USP18). GAPDH i TBP zastosowano jako geny referencyjne. Dane wyrażono jako stosunek komplementarnego poziomu DNA (cDNA) dla genu docelowego do poziomu cDNA dla genu odniesienia, uśredniony dla ilościowego testu PCR odwrotnej transkryptazy (RT) prowadzonego w dwóch powtórzeniach. (Wyniki drugiego testu RT-PCR były podobne.) Ekspresja genów DGCR8 i DGCR6L jest wyraźnie zmniejszona w probandzie, podczas gdy wzory ekspresji ojca i matki są podobne. Paski I reprezentują SD.
Zastosowaliśmy test QMPSF w celu określenia liczby kopii różnych genów w regionie zainteresowania (wykres 2A)
[patrz też: polskie towarzystwo kardiologiczne wytyczne, tipsy allegro, ubezpieczenie urodzenie dziecka karencja 6 miesięcy ]

Powiązane tematy z artykułem: polskie towarzystwo kardiologiczne wytyczne tipsy allegro ubezpieczenie urodzenie dziecka karencja 6 miesięcy