Kompensacja genetyczna w ludzkim zaburzeniu genetycznym

Badania cytogenetyczne rodziców dziewczynki z zespołem DiGeorge (lub velocardiofacjalnym), u których usunięto delecję w 22q11.2, ujawniły nieoczekiwane przegrupowanie obu regionów 22q11.2 u nietkniętego ojca. Miał delecję 22q11.2 na jednej kopii chromosomu 22 i odwrotną duplikację 22q11.2 na drugiej kopii chromosomu 22. Kompensację genetyczną, która jest zgodna z normalnym fenotypem ojca, wykazano poprzez analizę ilościowo-ekspresyjną geny zlokalizowane w obrębie regionu genetycznego związanego z zespołem DiGeorge a. Odkrycie to ma wpływ na poradnictwo genetyczne i stanowi przypadek kompensacji genetycznej w ludzkim zaburzeniu genomicznym.
Wprowadzenie
Delecje i duplikacje w 22q11.2 reprezentują kanoniczne przykłady ludzkich zaburzeń genomicznych, jak zdefiniował Lupski w 1998 roku.1 Większość pacjentów z zespołem delecji 22q11.2 (22q11DS), również wyznaczyło zespół DiGeorge a (Online Mendelian Inheritance in Man [OMIM] number , 188400) i zespół Velocardiofacial (numer OMIM, 192430) niosą hemizygotyczną, powtarzającą się delecję sekwencji o długości 3 Mb przy 22q11.2. Uważa się, że delecja ta jest wynikiem nieliniowej homologicznej rekombinacji, występującej podczas mejozy i której pośredniczą powtarza się niską kopię na chromosomie 22.2.3. Delecja jest zwykle sporadyczna, ale delecje dziedziczne odnotowano u 6 do 28% pacjentów z zespołem.4 -9 Duplikacje tego samego regionu 22q11.2, które również zostały zgłoszone, skutkują fenotypem, który ma pewne cechy wspólne z 22q11DS.10-13 Badaliśmy zdrowych rodziców dziewczyny prezentującej 22q11DS, aby określić, czy usunięcie było sporadyczne lub dziedziczone, w celach poradnictwa genetycznego.
Metody
Opis przypadku
Rozpoznanie 22q11DS podejrzewano w chwili urodzenia u kobiety zdrowych rodziców z powodu napadów z powodu ciężkiej hipokalcemii, braku grasicy i dysmorfizmu twarzy. Nie stwierdzono wady serca. Uzyskaliśmy pisemną, świadomą zgodę od wszystkich badanych członków rodziny.
Molekularna analiza cytogenetyczna
Testy hybrydyzacji fluorescencyjnej in situ (FISH) przeprowadzono na hodowlanych limfocytach krwi obwodowej uzyskanych od probanda, jej rodziców i dziadka, z użyciem następujących sond: N25 z Cytocell obejmujących DGCR14 (gen regionu 14 DiGeorge) i częściowo pokrywające DGCR2 (gen regionu 2 DiGeorge, region krytyczny) i CLCTL1 (Homate sapiens clathrin, łańcuch ciężki 1); TUPLE1 z Vysis, sonda częściowo pokrywająca HIRA (homolog z Hike histonowym HIR cyklu komórkowego A [Saccharomyces cerevisiae]) z Vysis i gen T-box (TBX1) z Kreatech. Sondy pokrywały obszar 22q11.2 i były stosowane zgodnie z instrukcjami producenta. Analizy FISH na 900 jądrach międzyfazowych z błony śluzowej policzków ojca probanda wykonano jedynie przy użyciu sondy TBX1, jak opisano wcześniej.
Analiza genomowego DNA
Genomowy DNA ekstrahowano z próbek krwi obwodowej przy użyciu zestawu DNA FlexiGene (Qiagen). Ilościowy test multipleksowej reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) krótkich fragmentów fluorescencyjnych (QMPSF), zaadaptowany z Jacqueta i wsp., 15 zastosowano do oceny liczby kopii siedmiu genów w sumie
[więcej w: zapalenie slinianki, gyno femidazol cena, sinlac cena ]

Powiązane tematy z artykułem: gyno femidazol cena sinlac cena zapalenie slinianki