Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej cd

TEE użyto do oceny funkcji zastawki w punkcie wyjściowym i określenia ilościowego ciężkości okołogawkowej niedomykalności zastawki aortalnej około 5 minut po zakończeniu implantacji (czas T1) (Figura 1). Nieregularna aortalna aorty małżowinowej była bardziej niż łagodna, określona jako obwodowy zakres niedomykalności, który był większy niż 10%. 13 Jeśli po zastawieniu zastawki wykryto niedomykalność aorty okołokowulacyjnej, wykonano dodatkowe poszerzenie w celu wyeliminowania lub zmniejszenia wycieku zwrotnego lub Zawór został wszczepiony. TEE powtórzono po dodatkowym rozszerzeniu lub wszczepieniu drugiego zastawki (czas T2), jeśli przeprowadzono procedurę korygującą, lub około 15 minut po wszczepieniu zastawki, jeżeli nie przeprowadzono żadnej procedury naprawczej. TEE powtórzono ponownie na końcu całej procedury (czas T3). Wszyscy pacjenci otrzymywali aspirynę przed zabiegiem, a po zabiegu trwała terapia aspiryną. Klopidogrelu nie podawano, chyba że pacjent był już poddawany długotrwałej terapii klopidogrelem. Nie wykonano obciążenia klopidogrelem.
Analiza HMW-Multimer i CT-ADP
Krew uzyskano przez dostęp tętnicy udowej z przeciwnej strony do zastosowania w trzech różnych pomiarach ilościowych funkcji czynnika von Willebranda w czterech punktach czasowych (patrz sekcja Metody w dodatkowym dodatku). Te miary ilościowe obejmowały stosunek multimeru HMW (miarę ilości największych multimerów w próbce w porównaniu z ilością w normalnym połączonym ludzkim osoczu) i stosunek aktywności wiązania kolagenu czynnika von Willebranda (miara wiązania). czynnika von Willebranda na kolagen, który jest funkcją ilości multimerów HMW) na antygen czynnika von Willebranda (miara ilości czynnika von Willebranda, niezależnie od wielkości multimerów). Dodatkowo, test CT-ADP przeprowadzono przy użyciu PFA-100. Próbki pobierano przed implantacją zastawki (linia podstawowa) oraz w czasach T1, T2 i T3 (Figura 1). Próbki otrzymane w czasach T1 i T2 zebrano po potwierdzeniu TEE, że żadna centralna niedomykalność aortalna nie została wywołana przez drut dostarczający.
Kontynuacja kliniczna
Dane kliniczne dotyczące obserwacji, obejmujące udar mózgu w ciągu pierwszych 30 dni po TAVR i stan witalności po roku, uzyskano dla wszystkich pacjentów. Zdarzenia oceniano zgodnie z klasyfikacją Valve Academic Research Consortium 2 (VARC-2) 13. Pierwszorzędowym wynikiem była ogólna śmiertelność na rok.
Kohorta walidacyjna
Zbadano drugą grupę pacjentów w celu potwierdzenia wartości progowej w teście CT-ADP w celu identyfikacji pacjentów z niedomykalnością aorty pod koniec TAVR. Pacjenci z kohorty walidacyjnej przeszli implantację zastawki przezustnej w Szpitalu Uniwersyteckim w Lille, Szpitalu Uniwersyteckim w Strasburgu lub Szpitalu Uniwersyteckim w Tuluzie. Zarządzanie proceduralne i badanie krwi opisano szczegółowo w sekcji Metody w dodatkowym dodatku.
Analiza statystyczna
W kohorcie podstawowej i kohorcie walidacyjnej, zidentyfikowano trzy podgrupy pacjentów na podstawie wyników TEE (rysunek 1). Te podgrupy składały się z pacjentów, którzy nie mieli niedomykalności aortalnej, która była bardziej niż łagodna po wszczepieniu zastawki (grupa z niedomykaniem), pacjenci, którzy mieli więcej niż łagodną niedomykalność zastawki aortalnej po implantacji zastawki, ale nie doszło do niedomykalności aortalnej po dodatkowym rozszerzeniu lub wszczepieniu drugiego zastawki (grupa z korekcją-niedomykalnością) oraz pacjenci, którzy mieli więcej niż łagodną niedomykalność aortalną, która utrzymywała się po dodatkowym rozszerzeniu lub drugiej implantacji (grupa z utrzymującą się niedomykalnością)
[więcej w: łokieć golfisty, agencja hostess, terapia cranio-sacralna ]

Powiązane tematy z artykułem: agencja hostess łokieć golfisty terapia cranio-sacralna