Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej czesc 4

Analizę wariancji dla powtarzanych pomiarów zastosowano do porównania zmian w stosunku multimerów HMW i CT-ADP wśród tych trzech grup. Zastosowano wieloczynnikową regresję liniową w celu zbadania zależności między wskaźnikiem multimodera HMW lub CT-ADP w ocenie końcowej a obecnością niedomykalności aortalnej na TEE, skorygowanej o wiek, płeć, gradient transaortyczny, leczenie klopidogrelem (tak lub nie), oraz niedomykalność mitralna w punkcie wyjściowym (tak lub nie). Zastosowaliśmy krzywe charakterystyki pracy odbiornika (ROC) w celu określenia, czy stosunek multimetr HMW i CT-ADP może być stosowany do identyfikacji pacjentów z niedomykalnością aortalną w TEE. Obliczono obszar pod krzywą ROC (AUC), a próg, który był optymalny (pod względem czułości i specyficzności) w kohorcie badania początkowego, określono na podstawie indeksu Youden a, który maksymalizuje sumę czułości i swoistości. Zewnętrzna walidacja CT-ADP do wykrywania niedomykalności aortalnej została przeprowadzona w kohorcie walidacyjnej.
Użyliśmy analizy Kaplana-Meiera do oszacowania ryzyka zgonu na rok w zależności od obecności lub braku niedomykalności aortalnej na TEE, optymalnej wartości progowej stosunku multimerów HMW i optymalnego progu CT-ADP. Modele proporcjonalnego hazardu Coxa zostały wykorzystane do obliczenia współczynników hazardu dla śmierci. Analizy statystyczne przeprowadzono za pomocą oprogramowania SAS, wersja 9.1 (SAS Institute). Wartość AP mniejsza niż 0,05 (dwustronna) została uznana za wskazującą istotność statystyczną. Dalsze szczegóły analiz statystycznych znajdują się w sekcji Metody w dodatkowym dodatku.
Wyniki
TAVR w podstawowej kohorcie do badań
Tabela 1. Tabela 1. Wyjściowa charakterystyka pacjentów w kohorcie podstawowej i walidacyjnej. Ogółem 183 pacjentów poddanych TAVR zapisano do kohorty badania podstawowego w okresie od sierpnia 2012 r. Do kwietnia 2014 r. Wyjściową charakterystykę pacjentów przedstawiono w tabeli 1. Po implantacji TEE ujawniło obecność niedomykalności zastawki okołozastawkowej, która była bardziej niż łagodna u 46 pacjentów w czasie T1 (ryc. 1). Korekta niedomykalności zastawki aortalnej poprzez dodatkowe rozszerzenie lub drugą implantację osiągnięto u 20 z 46 pacjentów, pozostawiając 26 pacjentów (14,2%) z niedomykalnością aorty po zakończeniu zabiegu.
Związek HMW-Multimer ratio i CT-ADP z niedomykalnością aortalną
Ryc. 2. Ryc. 2. Sekwencja zmian w czynniku wysokocząsteczkowym (HMW) czynnika von Willebranda -Multimer i czas zamykania z difosforanem adenozyny (CT-ADP) w kohorcie podstawowej, zgodnie ze statusem w odniesieniu do niedomykalności zastawki aortalnej. Panel A pokazuje sekwencję zmian w stosunku multimerów HMW (miara ilości największych multimerów w próbce w porównaniu z ilością w normalnym puli ludzkiego osocza), które różniły się istotnie pomiędzy trzema grupami (P <0,001 dla interakcja czas-grupa). W punkcie wyjściowym nie było istotnej różnicy w stosunku multimerów HMW pomiędzy trzema grupami (P = 0,54). Po 5 minutach średni stosunek multimeru HMW był wyższy w grupie bez podawania zwrotnego niż w dwóch pozostałych grupach (p <0,001 dla obu porównań). W czasie T2 średni stosunek multimeru HMW był podobny w grupie bez niedomykalności i grupie z korekcją-regurgitacją (P = 0,59), a wartości te były wyższe niż w grupie z utrzymującą się niedomykalnością (P <0,001 dla obu porównania) [patrz też: wybielanie warg sromowych, Azeloglicyna, hostessy fordanserki ]

Powiązane tematy z artykułem: Azeloglicyna hostessy fordanserki wybielanie warg sromowych