Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego

Elotuzumab, immunostymulujące przeciwciało monoklonalne skierowane przeciwko sygnałowej cząsteczce aktywującej limfocytom F7 (SLAMF7), wykazywał aktywność w połączeniu z lenalidomidem i deksametazonem w badaniu fazy 1b-2 u pacjentów z nawrotowym lub opornym szpiczakiem mnogim. Metody
W tym badaniu fazy 3 losowo przydzielono pacjentów do grupy otrzymującej elotuzumab plus lenalidomid i deksametazon (grupa elotuzumabu) lub lenalidomid i sam deksametazon (grupa kontrolna). Końcowe punkty końcowe to czas przeżycia bez progresji i ogólny wskaźnik odpowiedzi. Ostateczne wyniki dla końcowych punktów związku są podawane na podstawie zaplanowanej okresowej analizy przeżycia wolnego od progresji.
Wyniki
Ogółem 321 pacjentów przydzielono do grupy elotuzumabu, a 325 do grupy kontrolnej. Po medianie czasu obserwacji wynoszącej 24,5 miesiąca, przeżycie bez progresji po roku w grupie otrzymującej elotuzumab wyniosło 68%, w porównaniu z 57% w grupie kontrolnej; po 2 latach wskaźniki wyniosły odpowiednio 41% i 27%. Mediana czasu przeżycia wolnego od progresji w grupie otrzymującej elotuzumab wynosiła 19,4 miesiąca, w porównaniu z 14,9 miesiąca w grupie kontrolnej (współczynnik ryzyka dla progresji lub zgonu w grupie leczonej elotuzumabem, 0,70, przedział ufności 95%, 0,57 do 0,85, P <0,001). Continue reading „Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego”

Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 8

Model 3 obejmował dodanie CT-ADP do modelu 1, znacznie poprawiając dopasowanie modelu (patrz sekcja Wyniki w dodatkowym dodatku) (P <0,001). W modelu 3, CT-ADP dłuższy niż 180 sekund w T3 był związany ze zwiększoną śmiertelnością, podczas gdy niedomykalność zastawki aortalnej w T3 i niedomykalność mitralna na linii podstawowej nie były. Dyskusja
W niniejszym badaniu okazało się, że test hemostatyczny w punkcie opieki, czyli CT-ADP, przewidywał obecność lub nieobecność okołogawkowej niedomykalności zastawki aortalnej po TAVR. Test CT-ADP jest bardzo czuły na defekty multimerów HMW czynnika von Willebranda. Takie defekty występują u pacjentów z niedomykalnością okołogawkowatą, ponieważ burzliwy przepływ krwi przez przeciek okołonaczykowy zmienia konformację multimeru HMW, rozkładając cząsteczkę i wystawiając ją na cięcie proteolityczne (patrz animacja) .7,14 Utrata multimerów HMW zmniejsza hemostatyczna kompetencja czynnika von Willebranda i powoduje przedłużenie CT-ADP.
Dwa ostatnie badania z udziałem łącznie sześciu pacjentów z niedomykalnością aortalną, u których wykonano TAVR, sugerują związek pomiędzy postproceduralną niedomykalnością aortalną a wadami multimerowymi HMW.7,15 Niniejszy raport, oparty na wynikach dwóch niezależnych kohort, w sumie z 76 przypadków niedokrwistości stwierdzonej w TEE potwierdza tę zależność. Ponadto niniejsze badanie pokazuje dynamiczną zależność pomiędzy korektą niedomykalności aortalnej a odzyskiwaniem multimerów HMW. Continue reading „Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 8”

Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 7

Wyjściową charakterystykę przedstawiono w Tabeli 1. Po TAVR zaobserwowano niedomykalność zastawki aortalnej u 14,9% pacjentów (30 201). CT-ADP na końcu zabiegu był istotnie wyższy u pacjentów z niedomykalnością zastawki aortalnej niż u osób bez niedomykalności (244 . 64 sekund vs. 118 . 53 sekund, p <0,001). Analiza ROC CT-ADP w celu rozróżnienia pomiędzy pacjentami zi bez niedomykalności aortalnej na TEE pod koniec procedury wykazała AUC 0,92 (95% CI, 0,86 do 0,97) (Figura 3B). Continue reading „Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 7”

Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 6

W wielozmiennej analizie, która obejmowała status w odniesieniu do niedomykalności aortalnej w końcowej ocenie, wieku, płci, gradientu transaortycznego i statusu w odniesieniu do stosowania klopidogrelu i niedomykalności mitralnej w punkcie wyjściowym, stosunek multimerów HMW w T3 i CT-ADP w T3 były istotnie związane tylko z obecnością lub brakiem niedomykalności aortalnej podczas oceny końcowej i niedomykalności mitralnej w punkcie wyjściowym (patrz sekcja Wyniki w dodatkowym dodatku). Przewidywalna wartość stosunku HMW-Multimer i CT-ADP w kohorcie podstawowej
Ryc. 3. Ryc. 3. Charakterystyki odbiornika-charakterystyki operacyjnej (ROC) dla rozpoznania niedomykalności aortalnej. Krzywe ROK przedstawiono dla stosunku multimeru HMW w kohorcie pierwszorzędowej (panel A) i CT-ADP w kohortach pierwszorzędowych i walidacyjnych (Panel B). Continue reading „Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 6”