Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej

Powtórna niedomykalność zastawki aortalnej występuje u 10 do 20% pacjentów poddawanych przezcewnikowej wymianie zastawki aortalnej (TAVR) w zwężeniu zastawki aortalnej. Postawiliśmy hipotezę, że ocena defektów w multimetrach o dużej masie cząsteczkowej (HMW) czynnika von Willebranda lub punktowej ocenie hemostazy może być wykorzystana do monitorowania niedomykalności zastawki aortalnej podczas TAVR. Metody
Do badania zakwalifikowano 183 pacjentów poddanych TAVR. Pacjenci z niedomykalnością zastawki aortalnej po wstępnej implantacji, rozpoznani za pomocą echokardiografii przezprzełykowej, poddani zostali dodatkowemu rozszerzeniu balonowemu w celu skorygowania niedomykalności zastawki aortalnej. Multimery HMW i czas zamknięcia z difosforanem adenozyny (CT-ADP), pomiar hemostazy w punkcie opieki, oceniano w punkcie wyjściowym i 5 minut po każdym etapie procedury. Śmiertelność oceniono na rok. Zbadano drugą kohortę (201 pacjentów) w celu potwierdzenia stosowania CT-ADP w celu identyfikacji pacjentów z niedomykalnością zastawki aortalnej. Continue reading „Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej”

Caplacizumab dla nabytej trombotycznej małopłytkowej Purpury ad 9

Ta różnica między grupami sugeruje, że wśród pacjentów, u których wystąpiło zaostrzenie, wystąpiło podczas badania – podawanie leku w grupie placebo, podczas gdy kaplacyzumab mógł opóźnić zaostrzenie aż do czasu podania leku do badania. Aktywność ADAMTS13 u tych pacjentów utrzymywała się na poziomie poniżej 10%, co wskazuje na niepełne ustąpienie pierwotnego zaburzenia autoimmunologicznego.12,24 Obserwacja ta podkreśla znaczenie zapewnienia leczenia immunosupresyjnego dla komponentu choroby, w którym pośredniczy układ odpornościowy. Działanie ADAMTS13 może potencjalnie prowadzić do decyzji dotyczących czasu trwania leczenia kaplacizumabem, oprócz prowadzenia leczenia immunosupresyjnego. Wyniki te potwierdzają również wykorzystanie aktywności ADAMTS13 jako markera prognostycznego do identyfikacji pacjentów zagrożonych nawrotem .3,24-27 Na podstawie jego działania farmakologicznego spodziewaliśmy się, że leczenie kaplacizumabem będzie wiązało się ze zwiększonym ryzykiem krwawienia. Chociaż krwawienia obserwowano częściej w grupie leczonej kaplacizumabem niż w grupie placebo, zdarzenia te były na ogół łagodne i nie wymagały leczenia pomimo połączenia małej liczby płytek krwi w momencie rozpoczęcia leczenia i indukowanej przez kaplacizumab inhibicji czynnika von Willebranda.
Leczenie nabytego TTP z wymianą osocza i terapią immunosupresyjną wymaga czasu, aby uzyskać rozwiązanie choroby, a nawet gdy pacjenci mają odpowiedź na terapię, są zagrożeni dalszą zakrzepicą naczyń mikrokrążenia, która jest nieprzewidywalna pod względem jej początku, ciężkości i wyniku. Caplacizumab, poprzez szybkie blokowanie agregacji płytek krwi zależnej od von Willebranda, zapobiega dalszej agregacji płytek szybciej niż konwencjonalne leczenie, które może potencjalnie zapobiegać krótko- i długoterminowemu uszkodzeniu narządu na skutek niedokrwienia. Continue reading „Caplacizumab dla nabytej trombotycznej małopłytkowej Purpury ad 9”

Caplacizumab dla nabytej trombotycznej małopłytkowej Purpury ad 8

Ciężkie zdarzenia niepożądane związane z krwawieniem odnotowano u 2 pacjentów w każdej grupie badanej: krwotok podpajęczynówkowy i siatkówkowy oraz krwawienia z grupy kaplacizumabu i krwotok mózgowy oraz krwiomocz w grupie placebo. Żaden pacjent nie otrzymał czynnika VIII ani czynnika von Willebranda w przypadku krwawienia. Działania niepożądane związane z immunologią zgłaszano u 17 pacjentów (49%) w grupie leczonej kaplacizumabem i u 12 pacjentów (32%) w grupie placebo. Jeden pacjent leczony kaplacizumabem miał umiarkowane alergiczne zapalenie skóry, które było zgłaszane jako poważne niepożądane zdarzenie. Nie zaobserwowano innych klinicznie istotnych zdarzeń niepożądanych. Immunogenność
W grupie leczonej kaplacizumabem, u 3 pacjentów (9%) potwierdzono indukowane lekiem odpowiedzi na antybiotyk. Nie wpłynęło to na profile farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, co wskazuje na brak aktywności neutralizującej. Continue reading „Caplacizumab dla nabytej trombotycznej małopłytkowej Purpury ad 8”

Caplacizumab dla nabytej trombotycznej małopłytkowej Purpury ad 7

Wartości te powróciły do poziomów wyjściowych w ciągu tygodnia po zaprzestaniu leczenia (ryc. S2 w dodatku uzupełniającym). Znaczniki uszkodzeń narządów
Analiza post hoc znaczników uszkodzenia narządów wykazała, że do dnia 2 leczenia odsetek pacjentów, u których poziom dehydrogenazy mleczanowej był nie większy niż dwukrotność górnej granicy prawidłowego zakresu był wyższy w grupie leczonej kaplacizumabem niż w grupie placebo. grupa (78% do 51%). Do 4. dnia odsetek pacjentów był podobny w obu grupach (Tabela Mediana czasu do normalizacji poziomu dehydrogenazy mleczanowej wynosiła 3 dni (95% CI, 3 do 4) wśród 32 pacjentów w grupie leczonej kaplacizumabem, w porównaniu z 4 dniami (95% CI, 3 do 6) wśród 32 pacjentów w grupa placebo (ryc. S3 w dodatku uzupełniającym). Continue reading „Caplacizumab dla nabytej trombotycznej małopłytkowej Purpury ad 7”