Kompensacja genetyczna w ludzkim zaburzeniu genetycznym czesc 4

Test potwierdził, w przypadku indeksu, klasyczną 3-Mb mikrodelecję pomiędzy niską kopią powtórzeń A i niską kopią powtórzeń D na chromosomie 22 oraz, u ojca, obecność dwóch kopii każdego z genów testowanych w 22q11. .2 region (rysunek 2B). Aby ustalić, czy duplikacja ojca kompensuje delecję, zmierzono ekspresję genów umiejscowionych w obrębie regionu genetycznego związanego z zespołem DiGeorge, stosując ilościowy test PCR z odwrotną transkryptazą. Korzystając z genów referencyjnych GAPDH i TBP, stwierdziliśmy, że poziomy ekspresji DGCR8 i DGCR6L uległy zmniejszeniu u chorej dziewczynki, w porównaniu z jej matką, podczas gdy jej ojciec miał poziomy ekspresji tych genów podobne do tych u żony (Figura 2C).
Rysunek 3. Continue reading „Kompensacja genetyczna w ludzkim zaburzeniu genetycznym czesc 4”

Kompensacja genetyczna w ludzkim zaburzeniu genetycznym cd

W 86% interferencyjnych jąder z komórek ojca wyraźnie zaobserwowano dwie różne sondy TBX1, zawsze blisko siebie (Figura 1F), w przeciwieństwie do ich przypadkowej lokalizacji w inter macierznych jąderach matki (rysunek 1E). Podobne wyniki otrzymano dla sond N25 i TUPLE1 (dane nie pokazane). Te wyniki, sugerujące homogenną delecję 22q11.2 na jednym chromosomie 22 i duplikację 22q11.2 na drugim chromosomie 22 w ojcu probanda, doprowadziły nas do wykonania podobnych analiz w komórkach krwi obwodowej od dziadka ojca probanda. (Komórki krwi obwodowej babki ze strony ojca nie były dostępne do badań.) Komórki od dziadka ze strony ojca wykazywały normalne zabarwienie w metafazach i w jądrach interweniujących (dane niepokazane). Oboje dziadkowie ze strony ojca byli zdrowi. Continue reading „Kompensacja genetyczna w ludzkim zaburzeniu genetycznym cd”

Kompensacja genetyczna w ludzkim zaburzeniu genetycznym ad

Pięć znajduje się w obrębie 3-mb regionu genetycznego związanego z zespołem DiGeorge, zwanym regionem krytycznym zespołu DiGeorge – GSCL (geny homeoboxu gęsu, 2), TBX1, ARVCF (gen powtórzenia pancernika usuwa w zespole velocardiofacjalnym), ZNF74 (cynk białko genowe odstraszające 74) i SNAP29 (białko związane z synaptosomem, gen 29 kD) – i dwa geny są zlokalizowane po każdej stronie regionu 3 Mb – USP18 (gen peptydazy swoistej dla ubikwityny 18) i UBE2L3 ( gen enzymu koniugującego ubikwitynę E2L3). Markery mikrosatelitarne D22S420, D22S941, D22S264, D22S303, D22S257 i D22S533 badano za pomocą starterów znakowanych barwnikiem, elektroforezy kapilarnej w analizatorze genetycznym (ABI3100, Applied Biosystems) i oprogramowania GeneScan, wersja 3.7 (PE Applied Biosystems) . Analiza ekspresji genów
RNA ekstrahowano z limfocytów krwi obwodowej przy użyciu odczynnika Trizol (Invitrogen) i poddano odwrotnej transkrypcji z użyciem odwrotnej transkryptazy wirusa mieloblastozy ptasiej (AMV-RT, Finzyme). Ekspresję DGCR8 (genu 8 regionu kluczowego zespołu DiGeorge a) i DGCR6L (genu 6 podobnego do genu regionu 6-giego DiGeorge a), jak również ekspresję USP18, umiejscowioną na proksymalnej granicy poza krytycznym regionem zespołu DiGeorge, oceniano za pomocą ilościowego testu PCR w czasie rzeczywistym. W procedurze wykorzystano geny kodujące dehydrogenazę gliceraldehydo-3-fosforanową (GAPDH) i białko wiążące skrzynkę TATA (TBP) jako geny referencyjne, QuantiTect Primer Assays (Qiagen) i LightCycler 480 System (Roche) .16
Wyniki
Ryc. Continue reading „Kompensacja genetyczna w ludzkim zaburzeniu genetycznym ad”

Kompensacja genetyczna w ludzkim zaburzeniu genetycznym

Badania cytogenetyczne rodziców dziewczynki z zespołem DiGeorge (lub velocardiofacjalnym), u których usunięto delecję w 22q11.2, ujawniły nieoczekiwane przegrupowanie obu regionów 22q11.2 u nietkniętego ojca. Miał delecję 22q11.2 na jednej kopii chromosomu 22 i odwrotną duplikację 22q11.2 na drugiej kopii chromosomu 22. Kompensację genetyczną, która jest zgodna z normalnym fenotypem ojca, wykazano poprzez analizę ilościowo-ekspresyjną geny zlokalizowane w obrębie regionu genetycznego związanego z zespołem DiGeorge a. Odkrycie to ma wpływ na poradnictwo genetyczne i stanowi przypadek kompensacji genetycznej w ludzkim zaburzeniu genomicznym.
Wprowadzenie
Delecje i duplikacje w 22q11.2 reprezentują kanoniczne przykłady ludzkich zaburzeń genomicznych, jak zdefiniował Lupski w 1998 roku.1 Większość pacjentów z zespołem delecji 22q11.2 (22q11DS), również wyznaczyło zespół DiGeorge a (Online Mendelian Inheritance in Man [OMIM] number , 188400) i zespół Velocardiofacial (numer OMIM, 192430) niosą hemizygotyczną, powtarzającą się delecję sekwencji o długości 3 Mb przy 22q11.2. Continue reading „Kompensacja genetyczna w ludzkim zaburzeniu genetycznym”