Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej cd

TEE użyto do oceny funkcji zastawki w punkcie wyjściowym i określenia ilościowego ciężkości okołogawkowej niedomykalności zastawki aortalnej około 5 minut po zakończeniu implantacji (czas T1) (Figura 1). Nieregularna aortalna aorty małżowinowej była bardziej niż łagodna, określona jako obwodowy zakres niedomykalności, który był większy niż 10%. 13 Jeśli po zastawieniu zastawki wykryto niedomykalność aorty okołokowulacyjnej, wykonano dodatkowe poszerzenie w celu wyeliminowania lub zmniejszenia wycieku zwrotnego lub Zawór został wszczepiony. TEE powtórzono po dodatkowym rozszerzeniu lub wszczepieniu drugiego zastawki (czas T2), jeśli przeprowadzono procedurę korygującą, lub około 15 minut po wszczepieniu zastawki, jeżeli nie przeprowadzono żadnej procedury naprawczej. TEE powtórzono ponownie na końcu całej procedury (czas T3). Wszyscy pacjenci otrzymywali aspirynę przed zabiegiem, a po zabiegu trwała terapia aspiryną. Klopidogrelu nie podawano, chyba że pacjent był już poddawany długotrwałej terapii klopidogrelem. Continue reading „Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej cd”

Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad

Niedawno donieśliśmy, że defekty multimetryczne HMW ustępują w ciągu kilku minut w trakcie TAVR, ale nie po zabiegach walwuloplastyki balonowej. Platelet Function Analyzer 100 (PFA-100, Siemens Healthcare Diagnostics) jest urządzeniem testującym do oceny hemostazy. Urządzenie zasysa krew z próbki do wkładu testowego zawierającego membranę pokrytą kolagenem i difosforanem adenozyny (ADP). Agregacja płytek zamyka otwór w membranie; czas niezbędny do zamknięcia okluzyjnego jest określany jako czas zamknięcia z ADP (CT-ADP). CT-ADP, oceniany za pomocą PFA-100, jest bardzo czuły na defekty multimerów HMW 5, 7, 10 i może być stosowany w testach pielęgnacyjnych. Oceniliśmy punkt opieki CT-ADP, aby zidentyfikować niedomykalność zastawki aortalnej występującą po TAVR.
Metody
Opracowanie projektu, nadzór i wsparcie
Badanie zostało zaprojektowane przez pierwszych i ostatnich autorów za zgodą komisji etycznej w każdej uczestniczącej instytucji. Continue reading „Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad”

Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej

Powtórna niedomykalność zastawki aortalnej występuje u 10 do 20% pacjentów poddawanych przezcewnikowej wymianie zastawki aortalnej (TAVR) w zwężeniu zastawki aortalnej. Postawiliśmy hipotezę, że ocena defektów w multimetrach o dużej masie cząsteczkowej (HMW) czynnika von Willebranda lub punktowej ocenie hemostazy może być wykorzystana do monitorowania niedomykalności zastawki aortalnej podczas TAVR. Metody
Do badania zakwalifikowano 183 pacjentów poddanych TAVR. Pacjenci z niedomykalnością zastawki aortalnej po wstępnej implantacji, rozpoznani za pomocą echokardiografii przezprzełykowej, poddani zostali dodatkowemu rozszerzeniu balonowemu w celu skorygowania niedomykalności zastawki aortalnej. Multimery HMW i czas zamknięcia z difosforanem adenozyny (CT-ADP), pomiar hemostazy w punkcie opieki, oceniano w punkcie wyjściowym i 5 minut po każdym etapie procedury. Śmiertelność oceniono na rok. Zbadano drugą kohortę (201 pacjentów) w celu potwierdzenia stosowania CT-ADP w celu identyfikacji pacjentów z niedomykalnością zastawki aortalnej. Continue reading „Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej”

Caplacizumab dla nabytej trombotycznej małopłytkowej Purpury ad 9

Ta różnica między grupami sugeruje, że wśród pacjentów, u których wystąpiło zaostrzenie, wystąpiło podczas badania – podawanie leku w grupie placebo, podczas gdy kaplacyzumab mógł opóźnić zaostrzenie aż do czasu podania leku do badania. Aktywność ADAMTS13 u tych pacjentów utrzymywała się na poziomie poniżej 10%, co wskazuje na niepełne ustąpienie pierwotnego zaburzenia autoimmunologicznego.12,24 Obserwacja ta podkreśla znaczenie zapewnienia leczenia immunosupresyjnego dla komponentu choroby, w którym pośredniczy układ odpornościowy. Działanie ADAMTS13 może potencjalnie prowadzić do decyzji dotyczących czasu trwania leczenia kaplacizumabem, oprócz prowadzenia leczenia immunosupresyjnego. Wyniki te potwierdzają również wykorzystanie aktywności ADAMTS13 jako markera prognostycznego do identyfikacji pacjentów zagrożonych nawrotem .3,24-27 Na podstawie jego działania farmakologicznego spodziewaliśmy się, że leczenie kaplacizumabem będzie wiązało się ze zwiększonym ryzykiem krwawienia. Chociaż krwawienia obserwowano częściej w grupie leczonej kaplacizumabem niż w grupie placebo, zdarzenia te były na ogół łagodne i nie wymagały leczenia pomimo połączenia małej liczby płytek krwi w momencie rozpoczęcia leczenia i indukowanej przez kaplacizumab inhibicji czynnika von Willebranda.
Leczenie nabytego TTP z wymianą osocza i terapią immunosupresyjną wymaga czasu, aby uzyskać rozwiązanie choroby, a nawet gdy pacjenci mają odpowiedź na terapię, są zagrożeni dalszą zakrzepicą naczyń mikrokrążenia, która jest nieprzewidywalna pod względem jej początku, ciężkości i wyniku. Caplacizumab, poprzez szybkie blokowanie agregacji płytek krwi zależnej od von Willebranda, zapobiega dalszej agregacji płytek szybciej niż konwencjonalne leczenie, które może potencjalnie zapobiegać krótko- i długoterminowemu uszkodzeniu narządu na skutek niedokrwienia. Continue reading „Caplacizumab dla nabytej trombotycznej małopłytkowej Purpury ad 9”

Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego

Elotuzumab, immunostymulujące przeciwciało monoklonalne skierowane przeciwko sygnałowej cząsteczce aktywującej limfocytom F7 (SLAMF7), wykazywał aktywność w połączeniu z lenalidomidem i deksametazonem w badaniu fazy 1b-2 u pacjentów z nawrotowym lub opornym szpiczakiem mnogim. Metody
W tym badaniu fazy 3 losowo przydzielono pacjentów do grupy otrzymującej elotuzumab plus lenalidomid i deksametazon (grupa elotuzumabu) lub lenalidomid i sam deksametazon (grupa kontrolna). Końcowe punkty końcowe to czas przeżycia bez progresji i ogólny wskaźnik odpowiedzi. Ostateczne wyniki dla końcowych punktów związku są podawane na podstawie zaplanowanej okresowej analizy przeżycia wolnego od progresji.
Wyniki
Ogółem 321 pacjentów przydzielono do grupy elotuzumabu, a 325 do grupy kontrolnej. Po medianie czasu obserwacji wynoszącej 24,5 miesiąca, przeżycie bez progresji po roku w grupie otrzymującej elotuzumab wyniosło 68%, w porównaniu z 57% w grupie kontrolnej; po 2 latach wskaźniki wyniosły odpowiednio 41% i 27%. Mediana czasu przeżycia wolnego od progresji w grupie otrzymującej elotuzumab wynosiła 19,4 miesiąca, w porównaniu z 14,9 miesiąca w grupie kontrolnej (współczynnik ryzyka dla progresji lub zgonu w grupie leczonej elotuzumabem, 0,70, przedział ufności 95%, 0,57 do 0,85, P <0,001). Continue reading „Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego”

Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 8

Model 3 obejmował dodanie CT-ADP do modelu 1, znacznie poprawiając dopasowanie modelu (patrz sekcja Wyniki w dodatkowym dodatku) (P <0,001). W modelu 3, CT-ADP dłuższy niż 180 sekund w T3 był związany ze zwiększoną śmiertelnością, podczas gdy niedomykalność zastawki aortalnej w T3 i niedomykalność mitralna na linii podstawowej nie były. Dyskusja
W niniejszym badaniu okazało się, że test hemostatyczny w punkcie opieki, czyli CT-ADP, przewidywał obecność lub nieobecność okołogawkowej niedomykalności zastawki aortalnej po TAVR. Test CT-ADP jest bardzo czuły na defekty multimerów HMW czynnika von Willebranda. Takie defekty występują u pacjentów z niedomykalnością okołogawkowatą, ponieważ burzliwy przepływ krwi przez przeciek okołonaczykowy zmienia konformację multimeru HMW, rozkładając cząsteczkę i wystawiając ją na cięcie proteolityczne (patrz animacja) .7,14 Utrata multimerów HMW zmniejsza hemostatyczna kompetencja czynnika von Willebranda i powoduje przedłużenie CT-ADP.
Dwa ostatnie badania z udziałem łącznie sześciu pacjentów z niedomykalnością aortalną, u których wykonano TAVR, sugerują związek pomiędzy postproceduralną niedomykalnością aortalną a wadami multimerowymi HMW.7,15 Niniejszy raport, oparty na wynikach dwóch niezależnych kohort, w sumie z 76 przypadków niedokrwistości stwierdzonej w TEE potwierdza tę zależność. Ponadto niniejsze badanie pokazuje dynamiczną zależność pomiędzy korektą niedomykalności aortalnej a odzyskiwaniem multimerów HMW. Continue reading „Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 8”

Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 7

Wyjściową charakterystykę przedstawiono w Tabeli 1. Po TAVR zaobserwowano niedomykalność zastawki aortalnej u 14,9% pacjentów (30 201). CT-ADP na końcu zabiegu był istotnie wyższy u pacjentów z niedomykalnością zastawki aortalnej niż u osób bez niedomykalności (244 . 64 sekund vs. 118 . 53 sekund, p <0,001). Analiza ROC CT-ADP w celu rozróżnienia pomiędzy pacjentami zi bez niedomykalności aortalnej na TEE pod koniec procedury wykazała AUC 0,92 (95% CI, 0,86 do 0,97) (Figura 3B). Continue reading „Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 7”

Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 6

W wielozmiennej analizie, która obejmowała status w odniesieniu do niedomykalności aortalnej w końcowej ocenie, wieku, płci, gradientu transaortycznego i statusu w odniesieniu do stosowania klopidogrelu i niedomykalności mitralnej w punkcie wyjściowym, stosunek multimerów HMW w T3 i CT-ADP w T3 były istotnie związane tylko z obecnością lub brakiem niedomykalności aortalnej podczas oceny końcowej i niedomykalności mitralnej w punkcie wyjściowym (patrz sekcja Wyniki w dodatkowym dodatku). Przewidywalna wartość stosunku HMW-Multimer i CT-ADP w kohorcie podstawowej
Ryc. 3. Ryc. 3. Charakterystyki odbiornika-charakterystyki operacyjnej (ROC) dla rozpoznania niedomykalności aortalnej. Krzywe ROK przedstawiono dla stosunku multimeru HMW w kohorcie pierwszorzędowej (panel A) i CT-ADP w kohortach pierwszorzędowych i walidacyjnych (Panel B). Continue reading „Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 6”

Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 5

Wyniki obserwowane w czasie T3 były podobne do obserwowanych w czasie T2. Panel B pokazuje sekwencję zmian w CT-ADP, które różniły się istotnie pomiędzy trzema grupami (P <0,001 dla interakcji czas-grupa). W punkcie wyjściowym nie było istotnych różnic między grupami (P = 0,29). Po 5 minutach średni CT-ADP w grupie bez zawrotów głowy był niższy niż w grupie z poprawioną niedomykalnością (P = 0,004) i grupą z utrzymującą się niedomykalnością (P <0,001). W czasie T2 średnia wartość CT-ADP była podobna w grupach, w których nie wystąpiło regurgitacja i zwrotna (P = 0,63), a wartości te były niższe niż w grupie z utrzymującą się niedomykalnością (p <0,001 dla obu porównań). Należy zauważyć, że oś X nie jest prawdziwą skalą czasu, a znaczniki strzałek w procedurach klinicznych nie mają na celu wskazywania dokładnego czasu zdarzeń. Różnice między grupą z utrzymującą się niedomykalnością a dwiema innymi grupami były większe w czasie T3. Continue reading „Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 5”

Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego ad 6

Ogólnie, nie było znaczącej różnicy w zmianach w stosunku do wartości wyjściowych w nasileniu bólu (P = 0,87) i interferencji bólowej (P = 0,81) między grupą elotuzumabu i grupą kontrolną. Badania EORTC QLQ-C30 wykazały, że ból i zmęczenie były objawami o najwyższych wartościach początkowych zgłaszanych przez pacjentów. Nie stwierdzono istotnej szkodliwości dla ogólnej jakości życia związanej ze zdrowiem z dodatkiem elotuzumabu do lenalidomidu i deksametazonu; podobne średnie zmiany w stosunku do wartości wyjściowych obserwowano w obu grupach, a pacjenci otrzymujący elotuzumab byli w stanie utrzymać ogólną jakość życia związaną ze zdrowiem.
Bezpieczeństwo
Tabela 3. Tabela 3. Zdarzenia niepożądane. W sumie leczono 635 pacjentów. Continue reading „Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego ad 6”