Różnorodność genetyczna i skuteczność ochronna szczepionki przeciwko malarii RTS, S / AS01 czesc 4

Skuteczność szczepionki zależnej od hazardu została oszacowana za pomocą specyficznych dla przyczyny modeli Cox podzielonych na straty według miejsca badania, z wykorzystaniem testów punktowych w celu określenia niezerowej skuteczności szczepionki i testów Walda dla efektów sita.37 Metody analizy wybrano tak, aby były blisko z te używane do oceny ogólnej skuteczności szczepionki w oryginalnych opublikowanych analizach. 4-7 Dla punktu końcowego dla pasożytów posłużono się metodami analizy podobnymi do metod stosowanych do łącznej analizy skuteczności szczepionki w pierwotnym klinicznym punkcie końcowym malarii. Wielu uczestników miało złożone infekcje wywołane malarią poprzez liczne genotypy założyciela pasożyta. W konsekwencji, przeprowadzono analizy sit na zestawach danych składających się z jednego haplotypu założyciela losowo wybranego od każdego uczestnika, z wielokrotną produkcją 38 używaną do agregowania wyników (szczegóły są dostarczone w planie analizy statystycznej). Przeprowadziliśmy także analizy sitowe na zbiorach danych, w których uczestnicy zarażeni pasożytami jednego lub więcej haplotypów założycieli zostali sklasyfikowani jako pasujący do 3D7 lub nie pasujący do 3D7.
Oprócz badania wcześniej opisanych epitopów Th2R i Th3R, 23 analizowaliśmy częstotliwości haplotypów w uprzednio niezdefiniowanym regionie genomowym, który określamy jako DV10 (reprezentujący 10 pozycji aminokwasowych, od 293 do 302, ograniczony przez aminokwasy asparaginian [D] i walinę [ V]) i haplotypu sprzężeniowego (LD) w oparciu o 6 pozycji (314, 317, 352, 354, 356 i 357), które okazały się wykazywać LD (które ocenialiśmy dla miejsc z mniejszym allelem o co najmniej 3% i r2 co najmniej 0,1) z dwoma lub więcej innymi pozycjami w pięciu największych ośrodkach badawczych (rys. S9 w Dodatku uzupełniającym). Continue reading „Różnorodność genetyczna i skuteczność ochronna szczepionki przeciwko malarii RTS, S / AS01 czesc 4”

Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego ad

W komórkach szpiczaka sygnalizacja SLAMF7 jest upośledzona częściowo z powodu braku ekspresji EAT-2; w związku z tym elotuzumab nie indukuje proliferacji komórek szpiczaka. W pojedynczej grupie, próbie fazy II elotuzumabu w skojarzeniu z lenalidomidem i deksametazonem (badanie 1703), ta aktywność immunostymulująca przełożyła się na poprawę przeżycia wolnego od progresji. pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie szpiczakiem mnogim.10 Celem tego randomizowanego badania fazy 3, zwanego ELOQUENT-2, była ocena skuteczności i bezpieczeństwa elotuzumabu w skojarzeniu z lenalidomidem i deksametazonem w porównaniu z samym lenalidomidem i deksametazonem u pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie szpiczakiem mnogim. Podajemy wyniki końcowej analizy pierwszorzędowych punktów końcowych, przeprowadzonych po minimalnym okresie obserwacji wynoszącym 2 lata i wystąpieniu co najmniej 70% wymaganych zdarzeń.
Metody
Projekt badania i nadzór
Ten otwarty, wieloośrodkowy proces otrzymywał zatwierdzenie od komisji odwoławczej instytucji lub niezależnego komitetu etyki w każdym miejscu badania przed inicjacją. Pisemną świadomą zgodę uzyskano od wszystkich pacjentów. Badanie zostało zaprojektowane wspólnie przez sponsorów (Bristol-Myers Squibb i AbbVie Biotherapeutics) oraz badaczy. Continue reading „Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego ad”