Różnorodność genetyczna i skuteczność ochronna szczepionki przeciwko malarii RTS, S / AS01 cd

Analizy obejmowały dane MiSeq dla 4421 próbek C w końcowych białkach circumsporozoite i 4499 próbek SERA-2 oraz danych PacBio dla próbek NANP-NVDP z 3137 circumsporozoite (tabele od S1 do S4 i plan analizy statystycznej w dodatkowym dodatku). Wszystkie dane sekwencji amplikonu MiSeq i PacBio zostały przesłane do NCBI Sequence Read Archive35 (BioProject PRJNA235895). Przestudiuj badanie
Próba była sponsorowana przez GlaxoSmithKline Biologicals, twórcę i producenta szczepionki, i była finansowana zarówno przez GlaxoSmithKline Biologicals, jak i przez Inicjatywę Szczepień PATH, która otrzymała grant od fundacji Billa i Melindy Gates. Kilku autorów akademickich, we współpracy z czterema autorami, którzy są zatrudnieni przez GlaxoSmithKline Biologicals, zaprojektowało studium i plan analizy. Kilku autorów akademickich zebrało dane, napisało manuskrypt i ręczy za dokładność i prawdziwość zgłaszanych danych, a pierwsi i ostatni autorzy podjęli decyzję o przesłaniu rękopisu do publikacji. GlaxoSmithKline Biologicals dokonał przeglądu rękopisu przed jego przesłaniem do publikacji. Dodatkowe szczegóły dotyczące składek autorskich znajdują się w dodatkowym dodatku. Continue reading „Różnorodność genetyczna i skuteczność ochronna szczepionki przeciwko malarii RTS, S / AS01 cd”

Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego ad 7

Podczas leczenia elotuzumabem, 254 pacjentów (85%) miało negatywne wyniki w zakresie testowania przeciwciał przeciwnowotworowych podczas leczenia, 45 pacjentów (15%) miało pozytywne wyniki co najmniej jednej z nich, a 2 pacjentów (1%) miało pozytywne wyniki na więcej niż dwóch kolejne okazje. Dyskusja
U pacjentów z nawrotowym lub opornym szpiczakiem mnogim, dodanie elotuzumabu do lenalidomidu i deksametazonu w porównaniu z lenalidomidem i deksametazonem w ramach leczenia kontrolnego, poprawiło przeżycie wolne od progresji i ogólny wskaźnik odpowiedzi, pokazując, że bezpośrednia aktywacja i zaangażowanie wrodzonego układu odpornościowego selektywne zabijanie komórek szpiczaka może zapewnić istotną klinicznie i statystycznie istotną poprawę wyników leczenia. Konkretnie, krzywe Kaplana-Meiera dla przeżycia wolnego od progresji wykazały wczesny i rosnący rozdział pomiędzy dwiema grupami w czasie. U pacjentów otrzymujących elotuzumab stwierdzono względną redukcję o 30% ryzyka progresji lub zgonu choroby w porównaniu z grupą kontrolną. Trwa kontynuacja wyników dotyczących przeżycia.
Korzyści z dodania elotuzumabu do lenalidomidu i deksametazonu obserwowano w większości wcześniej określonych podgrup, w tym u pacjentów opornych na najnowszą linię leczenia oraz u tych, którzy byli wcześniej narażeni na leki immunomodulujące lub bortezomib, ukończyli 65 lat lub rozpoznanie szpiczaka mnogiego co najmniej 3,5 roku przed rozpoczęciem badania, lub miało profil cytogenetyczny wysokiego ryzyka, w szczególności obecność wariantu del (17p). Korzyści z przeżycia wolnego od progresji zostały następnie potwierdzone za pomocą wielu analiz czułości. Continue reading „Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego ad 7”

Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej czesc 4

Analizę wariancji dla powtarzanych pomiarów zastosowano do porównania zmian w stosunku multimerów HMW i CT-ADP wśród tych trzech grup. Zastosowano wieloczynnikową regresję liniową w celu zbadania zależności między wskaźnikiem multimodera HMW lub CT-ADP w ocenie końcowej a obecnością niedomykalności aortalnej na TEE, skorygowanej o wiek, płeć, gradient transaortyczny, leczenie klopidogrelem (tak lub nie), oraz niedomykalność mitralna w punkcie wyjściowym (tak lub nie). Zastosowaliśmy krzywe charakterystyki pracy odbiornika (ROC) w celu określenia, czy stosunek multimetr HMW i CT-ADP może być stosowany do identyfikacji pacjentów z niedomykalnością aortalną w TEE. Obliczono obszar pod krzywą ROC (AUC), a próg, który był optymalny (pod względem czułości i specyficzności) w kohorcie badania początkowego, określono na podstawie indeksu Youden a, który maksymalizuje sumę czułości i swoistości. Zewnętrzna walidacja CT-ADP do wykrywania niedomykalności aortalnej została przeprowadzona w kohorcie walidacyjnej.
Użyliśmy analizy Kaplana-Meiera do oszacowania ryzyka zgonu na rok w zależności od obecności lub braku niedomykalności aortalnej na TEE, optymalnej wartości progowej stosunku multimerów HMW i optymalnego progu CT-ADP. Modele proporcjonalnego hazardu Coxa zostały wykorzystane do obliczenia współczynników hazardu dla śmierci. Continue reading „Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej czesc 4”

Caplacizumab dla nabytej trombotycznej małopłytkowej Purpury ad 5

U trzech pacjentów leczonych kaplacizumabem wystąpiły zaostrzenia w porównaniu z 11 pacjentami z grupy placebo. Po zaprzestaniu stosowania badanego leku u 8 pacjentów w grupie leczonej kaplacizumabem wystąpił nawrót w ciągu 1-miesięcznego okresu obserwacji (u 7 z nich wystąpił nawrót w ciągu 10 dni po zaprzestaniu stosowania badanego leku), w porównaniu z brakiem pacjentów w grupa placebo (tabela 2 i tabela S3 w dodatkowym dodatku). W trakcie badania wystąpiły dwie zgony, zarówno w grupie placebo; jedna śmierć była spowodowana ciężkim, opornym na leczenie TTP, a druga była spowodowana krwotokiem mózgowym. ADAMTS13 Aktywność w związku z zaostrzeniem lub nawrotem
Figura 2. Figura 2. Aktywność ADAMTS13 w stanie zaostrzenia i nawrotu. Aktywność ADAMTS13 mierzono za pomocą testu transferu energii rezonansu fluorescencji (FRET) dla syntetycznego 73-aminokwasowego peptydu czynnika von Willebranda (VWF73). Continue reading „Caplacizumab dla nabytej trombotycznej małopłytkowej Purpury ad 5”