Różnorodność genetyczna i skuteczność ochronna szczepionki przeciwko malarii RTS, S / AS01 czesc 4

Skuteczność szczepionki zależnej od hazardu została oszacowana za pomocą specyficznych dla przyczyny modeli Cox podzielonych na straty według miejsca badania, z wykorzystaniem testów punktowych w celu określenia niezerowej skuteczności szczepionki i testów Walda dla efektów sita.37 Metody analizy wybrano tak, aby były blisko z te używane do oceny ogólnej skuteczności szczepionki w oryginalnych opublikowanych analizach. 4-7 Dla punktu końcowego dla pasożytów posłużono się metodami analizy podobnymi do metod stosowanych do łącznej analizy skuteczności szczepionki w pierwotnym klinicznym punkcie końcowym malarii. Wielu uczestników miało złożone infekcje wywołane malarią poprzez liczne genotypy założyciela pasożyta. W konsekwencji, przeprowadzono analizy sit na zestawach danych składających się z jednego haplotypu założyciela losowo wybranego od każdego uczestnika, z wielokrotną produkcją 38 używaną do agregowania wyników (szczegóły są dostarczone w planie analizy statystycznej). Przeprowadziliśmy także analizy sitowe na zbiorach danych, w których uczestnicy zarażeni pasożytami jednego lub więcej haplotypów założycieli zostali sklasyfikowani jako pasujący do 3D7 lub nie pasujący do 3D7.
Oprócz badania wcześniej opisanych epitopów Th2R i Th3R, 23 analizowaliśmy częstotliwości haplotypów w uprzednio niezdefiniowanym regionie genomowym, który określamy jako DV10 (reprezentujący 10 pozycji aminokwasowych, od 293 do 302, ograniczony przez aminokwasy asparaginian [D] i walinę [ V]) i haplotypu sprzężeniowego (LD) w oparciu o 6 pozycji (314, 317, 352, 354, 356 i 357), które okazały się wykazywać LD (które ocenialiśmy dla miejsc z mniejszym allelem o co najmniej 3% i r2 co najmniej 0,1) z dwoma lub więcej innymi pozycjami w pięciu największych ośrodkach badawczych (rys. S9 w Dodatku uzupełniającym). Continue reading „Różnorodność genetyczna i skuteczność ochronna szczepionki przeciwko malarii RTS, S / AS01 czesc 4”

Różnorodność genetyczna i skuteczność ochronna szczepionki przeciwko malarii RTS, S / AS01 ad

Dowody na naturalnie nabytą allelospecyficzną ochronę immunologiczną obserwowano dla antygenu powierzchniowego białka merozoitu (ale nie dla białka circumsporozoit 28) w prospektywnym badaniu kohortowym, a ochronę specyficzną dla allelu opisano w próbie terenowej szczepionki opartej na błonie apikalnej. antygen 1.29 Poprzednie analizy genetyczne próbek pasożytniczych z trzech różnych badań RTS, S fazy 2 nie wykrywały związku między ochronną skutecznością a genetycznym podobieństwem pasożyta do 3D7 (linia konstruktów szczepionki) 30-32; jednak nasze badanie ma zarówno większą próbkę, jak i ulepszoną technologię sekwencjonowania. Sekwencjonowanie nowej generacji (Illumina MiSeq, PacBio) amplikonów reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) uzyskanych z próbek od uczestników zakażonych malarią pozwala na bardziej czułe badanie genetyczne dotyczące ochrony specyficznej dla allelu i pozwala na bardziej immunologiczną analizę wielowariantowych haplotypów . Stosując metody analizy sitowej (ryc. S1 w dodatku uzupełniającym, dostępne w pełnym tekście tego artykułu), które zostały wcześniej zastosowane do wykrywania skuteczności szczepionki przeciwko allelospecyficznym typem wirusa 1333, związek między skutecznością szczepionki, w dwóch kategoriach wiekowych w odniesieniu do dwóch zdefiniowanych punktów końcowych badania, a białkiem circumsporozoite pasożyta na trzech poziomach: cały haplotyp C-końcowego amplikonu (95 aminokwasów), zdefiniowane obszary haplotypowe C-końca ( 10 do 17 aminokwasów) i poszczególne pozycje polimorficzne. Zbadaliśmy również związek pomiędzy skutecznością szczepionki i liczbą powtórzeń NANP-NVDP, a do kontroli włączono locus antygen 2 seryny (SERA-2); SERA-2 nie było w szczepionce i dlatego nie oczekiwano różnicy skuteczności w odniesieniu do genotypu pasożyta w tym locus.
Metody
Projekt badania i generowanie danych sekwencyjnych
Rysunek 1. Continue reading „Różnorodność genetyczna i skuteczność ochronna szczepionki przeciwko malarii RTS, S / AS01 ad”

Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego cd

Pacjenci w grupie kontrolnej otrzymywali również 25 mg doustnego lenalidomidu w dniach od do 21 i 40 mg doustnego deksametazonu w dniach 1, 8, 15 i 22. Pacjenci otrzymywali obowiązkową premedykację przed wlewem elotuzumabu wraz z profilaktyką zakrzepowo-zatorową. Schemat premedykacji – składający się z difenhydraminy (25 do 50 mg) lub jej odpowiednika, ranitydyny (50 mg) lub jej odpowiednika i acetaminofenu (650 do 1000 mg) lub jej odpowiednika – podawano 30 do 90 minut przed wlewem elotuzumabu. Profilaktykę zakrzepowo-zatorową (np. Aspiryna, heparyna drobnocząsteczkowa lub antagoniści witaminy K) podawano zgodnie z wytycznymi instytucjonalnymi lub według uznania badacza.
Randomizacja była stratyfikowana według wyjściowego poziomu .2-mikroglobuliny (<3,5 mg na litr vs. .3,5 mg na litr), liczby wcześniejszych terapii (jedna vs. Continue reading „Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego cd”

Caplacizumab dla nabytej trombotycznej małopłytkowej Purpury ad 7

Wartości te powróciły do poziomów wyjściowych w ciągu tygodnia po zaprzestaniu leczenia (ryc. S2 w dodatku uzupełniającym). Znaczniki uszkodzeń narządów
Analiza post hoc znaczników uszkodzenia narządów wykazała, że do dnia 2 leczenia odsetek pacjentów, u których poziom dehydrogenazy mleczanowej był nie większy niż dwukrotność górnej granicy prawidłowego zakresu był wyższy w grupie leczonej kaplacizumabem niż w grupie placebo. grupa (78% do 51%). Do 4. dnia odsetek pacjentów był podobny w obu grupach (Tabela Mediana czasu do normalizacji poziomu dehydrogenazy mleczanowej wynosiła 3 dni (95% CI, 3 do 4) wśród 32 pacjentów w grupie leczonej kaplacizumabem, w porównaniu z 4 dniami (95% CI, 3 do 6) wśród 32 pacjentów w grupa placebo (ryc. S3 w dodatku uzupełniającym). Continue reading „Caplacizumab dla nabytej trombotycznej małopłytkowej Purpury ad 7”