Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego ad 5

Mediana czasu przeżycia wolnego od progresji w grupie otrzymującej elotuzumab wynosiła 19,4 miesiąca (95% CI, 16,6 do 22,2) wobec 14,9 miesiąca (95% CI, 12,1 do 17,2) w grupie kontrolnej, dla współczynnika ryzyka 0,70 (95% CI, 0,57 do 0,85, P <0,001), co wskazuje na względną redukcję o 30% ryzyka progresji lub śmierci choroby (Figura 1A). W grupie elotuzumabu zaobserwowano 179 zdarzeń (165 progresji i 14 zgonów), aw grupie kontrolnej zaobserwowano 205 zdarzeń (183 progresje i 22 zgony). Korzyści z przeżycia wolnego od progresji w grupie leczonej elotuzumabem były takie same w różnych kluczowych podgrupach, w tym u pacjentów w wieku 65 lat i starszych oraz u osób opornych na najnowszą linię leczenia, z chorobą stopnia III w międzynarodowym stadium choroby, z wcześniejszą ekspozycją na bortezomib lub leki immunomodulujące, z wcześniejszym przeszczepieniem komórek macierzystych, wariantem del (17p) lub klirensem kreatyniny poniżej 60 ml na minutę (Figura 1B).
Korzyść była również zgodna we wszystkich analizach wspomagających przeżycie bez progresji. W populacji, która miała zamiar leczyć, nastąpiło względne zmniejszenie o 32% ryzyka przeżycia wolnego od progresji w grupie leczonej elotuzumabem (współczynnik ryzyka, 0,68; 95% CI, 0,56 do 0,83) (tabela S2 w dodatkowym dodatku ). Analiza wieloczynnikowa sugeruje, że największe korzyści z przeżycia bez progresji wystąpiły u pacjentów, u których rozpoznano szpiczaka mnogiego 3,5 roku lub więcej przed rozpoczęciem badania (współczynnik ryzyka, 0,55, 95% CI, 0,44 do 0,70, P <0,001), z mediana przeżycia wyniosła 26,0 miesięcy w grupie leczonej elotuzumabem w porównaniu z 17,3 miesiąca w grupie kontrolnej.
Tabela 2. Continue reading „Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego ad 5”

Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 7

Wyjściową charakterystykę przedstawiono w Tabeli 1. Po TAVR zaobserwowano niedomykalność zastawki aortalnej u 14,9% pacjentów (30 201). CT-ADP na końcu zabiegu był istotnie wyższy u pacjentów z niedomykalnością zastawki aortalnej niż u osób bez niedomykalności (244 . 64 sekund vs. 118 . 53 sekund, p <0,001). Analiza ROC CT-ADP w celu rozróżnienia pomiędzy pacjentami zi bez niedomykalności aortalnej na TEE pod koniec procedury wykazała AUC 0,92 (95% CI, 0,86 do 0,97) (Figura 3B). Continue reading „Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 7”

Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 6

W wielozmiennej analizie, która obejmowała status w odniesieniu do niedomykalności aortalnej w końcowej ocenie, wieku, płci, gradientu transaortycznego i statusu w odniesieniu do stosowania klopidogrelu i niedomykalności mitralnej w punkcie wyjściowym, stosunek multimerów HMW w T3 i CT-ADP w T3 były istotnie związane tylko z obecnością lub brakiem niedomykalności aortalnej podczas oceny końcowej i niedomykalności mitralnej w punkcie wyjściowym (patrz sekcja Wyniki w dodatkowym dodatku). Przewidywalna wartość stosunku HMW-Multimer i CT-ADP w kohorcie podstawowej
Ryc. 3. Ryc. 3. Charakterystyki odbiornika-charakterystyki operacyjnej (ROC) dla rozpoznania niedomykalności aortalnej. Krzywe ROK przedstawiono dla stosunku multimeru HMW w kohorcie pierwszorzędowej (panel A) i CT-ADP w kohortach pierwszorzędowych i walidacyjnych (Panel B). Continue reading „Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 6”

Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad

Niedawno donieśliśmy, że defekty multimetryczne HMW ustępują w ciągu kilku minut w trakcie TAVR, ale nie po zabiegach walwuloplastyki balonowej. Platelet Function Analyzer 100 (PFA-100, Siemens Healthcare Diagnostics) jest urządzeniem testującym do oceny hemostazy. Urządzenie zasysa krew z próbki do wkładu testowego zawierającego membranę pokrytą kolagenem i difosforanem adenozyny (ADP). Agregacja płytek zamyka otwór w membranie; czas niezbędny do zamknięcia okluzyjnego jest określany jako czas zamknięcia z ADP (CT-ADP). CT-ADP, oceniany za pomocą PFA-100, jest bardzo czuły na defekty multimerów HMW 5, 7, 10 i może być stosowany w testach pielęgnacyjnych. Oceniliśmy punkt opieki CT-ADP, aby zidentyfikować niedomykalność zastawki aortalnej występującą po TAVR.
Metody
Opracowanie projektu, nadzór i wsparcie
Badanie zostało zaprojektowane przez pierwszych i ostatnich autorów za zgodą komisji etycznej w każdej uczestniczącej instytucji. Continue reading „Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad”