Różnorodność genetyczna i skuteczność ochronna szczepionki przeciwko malarii RTS, S / AS01 ad

Dowody na naturalnie nabytą allelospecyficzną ochronę immunologiczną obserwowano dla antygenu powierzchniowego białka merozoitu (ale nie dla białka circumsporozoit 28) w prospektywnym badaniu kohortowym, a ochronę specyficzną dla allelu opisano w próbie terenowej szczepionki opartej na błonie apikalnej. antygen 1.29 Poprzednie analizy genetyczne próbek pasożytniczych z trzech różnych badań RTS, S fazy 2 nie wykrywały związku między ochronną skutecznością a genetycznym podobieństwem pasożyta do 3D7 (linia konstruktów szczepionki) 30-32; jednak nasze badanie ma zarówno większą próbkę, jak i ulepszoną technologię sekwencjonowania. Sekwencjonowanie nowej generacji (Illumina MiSeq, PacBio) amplikonów reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) uzyskanych z próbek od uczestników zakażonych malarią pozwala na bardziej czułe badanie genetyczne dotyczące ochrony specyficznej dla allelu i pozwala na bardziej immunologiczną analizę wielowariantowych haplotypów . Stosując metody analizy sitowej (ryc. S1 w dodatku uzupełniającym, dostępne w pełnym tekście tego artykułu), które zostały wcześniej zastosowane do wykrywania skuteczności szczepionki przeciwko allelospecyficznym typem wirusa 1333, związek między skutecznością szczepionki, w dwóch kategoriach wiekowych w odniesieniu do dwóch zdefiniowanych punktów końcowych badania, a białkiem circumsporozoite pasożyta na trzech poziomach: cały haplotyp C-końcowego amplikonu (95 aminokwasów), zdefiniowane obszary haplotypowe C-końca ( 10 do 17 aminokwasów) i poszczególne pozycje polimorficzne. Zbadaliśmy również związek pomiędzy skutecznością szczepionki i liczbą powtórzeń NANP-NVDP, a do kontroli włączono locus antygen 2 seryny (SERA-2); SERA-2 nie było w szczepionce i dlatego nie oczekiwano różnicy skuteczności w odniesieniu do genotypu pasożyta w tym locus.
Metody
Projekt badania i generowanie danych sekwencyjnych
Rysunek 1. Continue reading „Różnorodność genetyczna i skuteczność ochronna szczepionki przeciwko malarii RTS, S / AS01 ad”

Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 6

W wielozmiennej analizie, która obejmowała status w odniesieniu do niedomykalności aortalnej w końcowej ocenie, wieku, płci, gradientu transaortycznego i statusu w odniesieniu do stosowania klopidogrelu i niedomykalności mitralnej w punkcie wyjściowym, stosunek multimerów HMW w T3 i CT-ADP w T3 były istotnie związane tylko z obecnością lub brakiem niedomykalności aortalnej podczas oceny końcowej i niedomykalności mitralnej w punkcie wyjściowym (patrz sekcja Wyniki w dodatkowym dodatku). Przewidywalna wartość stosunku HMW-Multimer i CT-ADP w kohorcie podstawowej
Ryc. 3. Ryc. 3. Charakterystyki odbiornika-charakterystyki operacyjnej (ROC) dla rozpoznania niedomykalności aortalnej. Krzywe ROK przedstawiono dla stosunku multimeru HMW w kohorcie pierwszorzędowej (panel A) i CT-ADP w kohortach pierwszorzędowych i walidacyjnych (Panel B). Continue reading „Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 6”

Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 5

Wyniki obserwowane w czasie T3 były podobne do obserwowanych w czasie T2. Panel B pokazuje sekwencję zmian w CT-ADP, które różniły się istotnie pomiędzy trzema grupami (P <0,001 dla interakcji czas-grupa). W punkcie wyjściowym nie było istotnych różnic między grupami (P = 0,29). Po 5 minutach średni CT-ADP w grupie bez zawrotów głowy był niższy niż w grupie z poprawioną niedomykalnością (P = 0,004) i grupą z utrzymującą się niedomykalnością (P <0,001). W czasie T2 średnia wartość CT-ADP była podobna w grupach, w których nie wystąpiło regurgitacja i zwrotna (P = 0,63), a wartości te były niższe niż w grupie z utrzymującą się niedomykalnością (p <0,001 dla obu porównań). Należy zauważyć, że oś X nie jest prawdziwą skalą czasu, a znaczniki strzałek w procedurach klinicznych nie mają na celu wskazywania dokładnego czasu zdarzeń. Różnice między grupą z utrzymującą się niedomykalnością a dwiema innymi grupami były większe w czasie T3. Continue reading „Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 5”

Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej czesc 4

Analizę wariancji dla powtarzanych pomiarów zastosowano do porównania zmian w stosunku multimerów HMW i CT-ADP wśród tych trzech grup. Zastosowano wieloczynnikową regresję liniową w celu zbadania zależności między wskaźnikiem multimodera HMW lub CT-ADP w ocenie końcowej a obecnością niedomykalności aortalnej na TEE, skorygowanej o wiek, płeć, gradient transaortyczny, leczenie klopidogrelem (tak lub nie), oraz niedomykalność mitralna w punkcie wyjściowym (tak lub nie). Zastosowaliśmy krzywe charakterystyki pracy odbiornika (ROC) w celu określenia, czy stosunek multimetr HMW i CT-ADP może być stosowany do identyfikacji pacjentów z niedomykalnością aortalną w TEE. Obliczono obszar pod krzywą ROC (AUC), a próg, który był optymalny (pod względem czułości i specyficzności) w kohorcie badania początkowego, określono na podstawie indeksu Youden a, który maksymalizuje sumę czułości i swoistości. Zewnętrzna walidacja CT-ADP do wykrywania niedomykalności aortalnej została przeprowadzona w kohorcie walidacyjnej.
Użyliśmy analizy Kaplana-Meiera do oszacowania ryzyka zgonu na rok w zależności od obecności lub braku niedomykalności aortalnej na TEE, optymalnej wartości progowej stosunku multimerów HMW i optymalnego progu CT-ADP. Modele proporcjonalnego hazardu Coxa zostały wykorzystane do obliczenia współczynników hazardu dla śmierci. Continue reading „Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej czesc 4”