Różnorodność genetyczna i skuteczność ochronna szczepionki przeciwko malarii RTS, S / AS01 ad

Dowody na naturalnie nabytą allelospecyficzną ochronę immunologiczną obserwowano dla antygenu powierzchniowego białka merozoitu (ale nie dla białka circumsporozoit 28) w prospektywnym badaniu kohortowym, a ochronę specyficzną dla allelu opisano w próbie terenowej szczepionki opartej na błonie apikalnej. antygen 1.29 Poprzednie analizy genetyczne próbek pasożytniczych z trzech różnych badań RTS, S fazy 2 nie wykrywały związku między ochronną skutecznością a genetycznym podobieństwem pasożyta do 3D7 (linia konstruktów szczepionki) 30-32; jednak nasze badanie ma zarówno większą próbkę, jak i ulepszoną technologię sekwencjonowania. Sekwencjonowanie nowej generacji (Illumina MiSeq, PacBio) amplikonów reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) uzyskanych z próbek od uczestników zakażonych malarią pozwala na bardziej czułe badanie genetyczne dotyczące ochrony specyficznej dla allelu i pozwala na bardziej immunologiczną analizę wielowariantowych haplotypów . Stosując metody analizy sitowej (ryc. S1 w dodatku uzupełniającym, dostępne w pełnym tekście tego artykułu), które zostały wcześniej zastosowane do wykrywania skuteczności szczepionki przeciwko allelospecyficznym typem wirusa 1333, związek między skutecznością szczepionki, w dwóch kategoriach wiekowych w odniesieniu do dwóch zdefiniowanych punktów końcowych badania, a białkiem circumsporozoite pasożyta na trzech poziomach: cały haplotyp C-końcowego amplikonu (95 aminokwasów), zdefiniowane obszary haplotypowe C-końca ( 10 do 17 aminokwasów) i poszczególne pozycje polimorficzne. Zbadaliśmy również związek pomiędzy skutecznością szczepionki i liczbą powtórzeń NANP-NVDP, a do kontroli włączono locus antygen 2 seryny (SERA-2); SERA-2 nie było w szczepionce i dlatego nie oczekiwano różnicy skuteczności w odniesieniu do genotypu pasożyta w tym locus.
Metody
Projekt badania i generowanie danych sekwencyjnych
Rysunek 1. Continue reading „Różnorodność genetyczna i skuteczność ochronna szczepionki przeciwko malarii RTS, S / AS01 ad”

Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego ad

W komórkach szpiczaka sygnalizacja SLAMF7 jest upośledzona częściowo z powodu braku ekspresji EAT-2; w związku z tym elotuzumab nie indukuje proliferacji komórek szpiczaka. W pojedynczej grupie, próbie fazy II elotuzumabu w skojarzeniu z lenalidomidem i deksametazonem (badanie 1703), ta aktywność immunostymulująca przełożyła się na poprawę przeżycia wolnego od progresji. pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie szpiczakiem mnogim.10 Celem tego randomizowanego badania fazy 3, zwanego ELOQUENT-2, była ocena skuteczności i bezpieczeństwa elotuzumabu w skojarzeniu z lenalidomidem i deksametazonem w porównaniu z samym lenalidomidem i deksametazonem u pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie szpiczakiem mnogim. Podajemy wyniki końcowej analizy pierwszorzędowych punktów końcowych, przeprowadzonych po minimalnym okresie obserwacji wynoszącym 2 lata i wystąpieniu co najmniej 70% wymaganych zdarzeń.
Metody
Projekt badania i nadzór
Ten otwarty, wieloośrodkowy proces otrzymywał zatwierdzenie od komisji odwoławczej instytucji lub niezależnego komitetu etyki w każdym miejscu badania przed inicjacją. Pisemną świadomą zgodę uzyskano od wszystkich pacjentów. Badanie zostało zaprojektowane wspólnie przez sponsorów (Bristol-Myers Squibb i AbbVie Biotherapeutics) oraz badaczy. Continue reading „Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego ad”

Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej cd

TEE użyto do oceny funkcji zastawki w punkcie wyjściowym i określenia ilościowego ciężkości okołogawkowej niedomykalności zastawki aortalnej około 5 minut po zakończeniu implantacji (czas T1) (Figura 1). Nieregularna aortalna aorty małżowinowej była bardziej niż łagodna, określona jako obwodowy zakres niedomykalności, który był większy niż 10%. 13 Jeśli po zastawieniu zastawki wykryto niedomykalność aorty okołokowulacyjnej, wykonano dodatkowe poszerzenie w celu wyeliminowania lub zmniejszenia wycieku zwrotnego lub Zawór został wszczepiony. TEE powtórzono po dodatkowym rozszerzeniu lub wszczepieniu drugiego zastawki (czas T2), jeśli przeprowadzono procedurę korygującą, lub około 15 minut po wszczepieniu zastawki, jeżeli nie przeprowadzono żadnej procedury naprawczej. TEE powtórzono ponownie na końcu całej procedury (czas T3). Wszyscy pacjenci otrzymywali aspirynę przed zabiegiem, a po zabiegu trwała terapia aspiryną. Klopidogrelu nie podawano, chyba że pacjent był już poddawany długotrwałej terapii klopidogrelem. Continue reading „Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej cd”

Caplacizumab dla nabytej trombotycznej małopłytkowej Purpury ad 9

Ta różnica między grupami sugeruje, że wśród pacjentów, u których wystąpiło zaostrzenie, wystąpiło podczas badania – podawanie leku w grupie placebo, podczas gdy kaplacyzumab mógł opóźnić zaostrzenie aż do czasu podania leku do badania. Aktywność ADAMTS13 u tych pacjentów utrzymywała się na poziomie poniżej 10%, co wskazuje na niepełne ustąpienie pierwotnego zaburzenia autoimmunologicznego.12,24 Obserwacja ta podkreśla znaczenie zapewnienia leczenia immunosupresyjnego dla komponentu choroby, w którym pośredniczy układ odpornościowy. Działanie ADAMTS13 może potencjalnie prowadzić do decyzji dotyczących czasu trwania leczenia kaplacizumabem, oprócz prowadzenia leczenia immunosupresyjnego. Wyniki te potwierdzają również wykorzystanie aktywności ADAMTS13 jako markera prognostycznego do identyfikacji pacjentów zagrożonych nawrotem .3,24-27 Na podstawie jego działania farmakologicznego spodziewaliśmy się, że leczenie kaplacizumabem będzie wiązało się ze zwiększonym ryzykiem krwawienia. Chociaż krwawienia obserwowano częściej w grupie leczonej kaplacizumabem niż w grupie placebo, zdarzenia te były na ogół łagodne i nie wymagały leczenia pomimo połączenia małej liczby płytek krwi w momencie rozpoczęcia leczenia i indukowanej przez kaplacizumab inhibicji czynnika von Willebranda.
Leczenie nabytego TTP z wymianą osocza i terapią immunosupresyjną wymaga czasu, aby uzyskać rozwiązanie choroby, a nawet gdy pacjenci mają odpowiedź na terapię, są zagrożeni dalszą zakrzepicą naczyń mikrokrążenia, która jest nieprzewidywalna pod względem jej początku, ciężkości i wyniku. Caplacizumab, poprzez szybkie blokowanie agregacji płytek krwi zależnej od von Willebranda, zapobiega dalszej agregacji płytek szybciej niż konwencjonalne leczenie, które może potencjalnie zapobiegać krótko- i długoterminowemu uszkodzeniu narządu na skutek niedokrwienia. Continue reading „Caplacizumab dla nabytej trombotycznej małopłytkowej Purpury ad 9”