Kompensacja genetyczna w ludzkim zaburzeniu genetycznym

Badania cytogenetyczne rodziców dziewczynki z zespołem DiGeorge (lub velocardiofacjalnym), u których usunięto delecję w 22q11.2, ujawniły nieoczekiwane przegrupowanie obu regionów 22q11.2 u nietkniętego ojca. Miał delecję 22q11.2 na jednej kopii chromosomu 22 i odwrotną duplikację 22q11.2 na drugiej kopii chromosomu 22. Kompensację genetyczną, która jest zgodna z normalnym fenotypem ojca, wykazano poprzez analizę ilościowo-ekspresyjną geny zlokalizowane w obrębie regionu genetycznego związanego z zespołem DiGeorge a. Odkrycie to ma wpływ na poradnictwo genetyczne i stanowi przypadek kompensacji genetycznej w ludzkim zaburzeniu genomicznym.
Wprowadzenie
Delecje i duplikacje w 22q11.2 reprezentują kanoniczne przykłady ludzkich zaburzeń genomicznych, jak zdefiniował Lupski w 1998 roku.1 Większość pacjentów z zespołem delecji 22q11.2 (22q11DS), również wyznaczyło zespół DiGeorge a (Online Mendelian Inheritance in Man [OMIM] number , 188400) i zespół Velocardiofacial (numer OMIM, 192430) niosą hemizygotyczną, powtarzającą się delecję sekwencji o długości 3 Mb przy 22q11.2. Continue reading „Kompensacja genetyczna w ludzkim zaburzeniu genetycznym”

Rasowe różnice w niewydolności serca u młodych dorosłych

Antyedycje i epidemiologia niewydolności serca u młodych dorosłych są słabo poznane. Metody
Oceniliśmy prospektywnie częstość występowania niewydolności serca w ciągu 20 lat u 5115 czarnych i białych obu płci w wieku od 18 do 30 lat na początku badania. Korzystając z modeli Coxa, zbadaliśmy predyktory hospitalizacji lub zgonu z powodu niewydolności serca.
Wyniki
W ciągu 20 lat niewydolność serca rozwinęła się u 27 uczestników (średnia [. SD] wieku przy początku, 39 . Continue reading „Rasowe różnice w niewydolności serca u młodych dorosłych”

Mutacje w NR5A1 związane z niewydolnością jajników ad 5

Jej kariotyp miał wartość 46, XX, a diagnozą była niewydolność jajników (tabela 1). Analiza genu NR5A1 ujawniła heterozygotyczną delecję 9-bp w ramce, która powoduje utratę trzech aminokwasów (p.Leu231_Leu233del) w regionie N-końcowym domeny wiążącej ligand (Figura 2 i Figura 3A). W analizie in silico przewidziano zmianę hydrofobowości helisy domeny wiążącej ligand, co może skutkować zmienioną konformacją białka lub funkcją (Figura 3B). Nie zaobserwowano delecji w 800 allelach kontrolnych, w tym w próbkach od 69 nie dotkniętych chorobą osób pochodzenia romskiego i 56 osobników nie dotkniętych chorobą z populacji gudżarati w Indiach. Druga dziewczynka pochodząca z Afryki Zachodniej (Senegalu), w wieku 4 miesięcy z przerostem łechtaczki (Tabela 1). Continue reading „Mutacje w NR5A1 związane z niewydolnością jajników ad 5”

Rasowe różnice w niewydolności serca u młodych dorosłych ad 7

Dane krajowe zostały wykorzystane do porównania częstości występowania niewydolności serca w różnych grupach demograficznych w całym przedziale wiekowym 2,4, chociaż szacunki rozpowszechnienia mogą zaniżać ciężar choroby, biorąc pod uwagę wysoki wskaźnik zgonów związanych z niewydolnością serca (5 z 26 przypadki niewydolności serca wśród czarnych uczestników badania CARDIA spowodowały śmierć). Nasze wyniki są zgodne z tymi z poprzednich raportów i poszerzamy je, dokonując dodatkowej obserwacji istotnych wskaźników niewydolności serca u czarnych mężczyzn i kobiet we wczesnym wieku dorosłym. Zidentyfikowaliśmy potencjalnie modyfikowalne poprzedniczki niewydolności serca u czarnych, które były obecne ponad dekadę przed wystąpieniem klinicznej niewydolności serca. Każdy wzrost o 10 mm Hg w rozkurczowym ciśnieniu krwi u czarnych, którzy mieli po 20 lat podwoił prawdopodobieństwo, że niewydolność serca rozwinie się, gdy osiągną wiek 40 lat, a trzy czwarte tych, u których rozwinęła się niewydolność serca, miało nadciśnienie we wczesnym okresie dorosłości. Otyłość przyczynia się również bezpośrednio do ryzyka niewydolności serca, bezpośrednio lub poprzez związany z tym wzrost ciśnienia krwi i rozwój cukrzycy typu 2. Continue reading „Rasowe różnice w niewydolności serca u młodych dorosłych ad 7”

Znak Brockenbrough-Braunwald-Morrow

Nacisk lewej komory (LV) i centralne ciśnienie aorty (Ao) rejestrowano jednocześnie u pacjentów ze zwapniałym zastawkowym zwężeniem zastawki aortalnej (górny panel) i pacjentem z dyskretnym zastoinowym zwężeniem zastawki aortalnej (dolny panel). Obaj pacjenci mieli zmniejszoną stawkę skurczową aorty, która jest typowa dla stałej niedrożności; pozatystystoryczne wzmocnienie ciśnienia i gradientu ciśnienia lewej komory po przedwczesnym skurczu komorowym (PCW); i spadek ciśnienia tętniczego aorty.
W odniesieniu do obrazu klinicznego przedstawiającego znak Brockenbrougha-Braunwalda (wydanie z 28 lipca), autorami artykułu z 1961 roku, który początkowo opisał zmniejszone ciśnienie tętna w rytmie pozastawowym, były Brockenbrough, Braunwald i Morrow.2. spóźniony Andrew G. Morrow był płodnym badaczem kardiomiopatii przerostowej i zasługuje na równe uznanie. Continue reading „Znak Brockenbrough-Braunwald-Morrow”

Indukcja cytokin po zakażeniu wywołanym przez laboratorium zachodni Nilem

Zgłaszamy przypadek zainfekowanego laboratoryjnie wirusa Zachodniego Nilu po urazie igłą u 29-letniej, immunokompetentnej naukowiczki z RPA, która nie była zarażona ludzkim wirusem niedoboru odporności. Igła wyeksponowała naukowca na płyn do hodowli komórkowej zawierający szczep wirusa nerwowo-naczyniowego 2 West Nile SPU93 / 01, w dawce zakaźnej hodowli tkankowej (stężenie, które ma efekt cytopatyczny w 50% inokulowanych hodowli) 50 kopii na milimetr sześcienny . Szczep został uprzednio wyizolowany od pacjenta z niezakończym zapaleniem mózgu w Południowej Afryce.1,2 Próbki krwi pobrane w dniu zakażenia (po zgłoszeniu wypadku do pracownika ochrony zdrowia) i od następnego dnia po wystąpieniu objawów aż do wyzdrowienia rzadka okazja do zbadania ekspresji cytokin od czasu infekcji do wyzdrowienia. Uzyskano zatwierdzenie przez radę ds. Weryfikacji instytucji i świadomą zgodę. Continue reading „Indukcja cytokin po zakażeniu wywołanym przez laboratorium zachodni Nilem”

Irbesartan dla niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową

Chociaż irbesartan nie poprawił wyników u pacjentów z niewydolnością serca i zachowaną frakcją wyrzutową w badaniu Irbesartan w niewydolności serca z zachowaną frakcją (I-PRESERVE), Massie i in. (Wydanie 4 grudnia) zapewni nam lepsze zrozumienie tej choroby. W przeciwieństwie do badań obserwacyjnych wykazujących śmiertelność od 22 do 29% po roku, 2,3 w badaniu I-PRESERVE, śmiertelność wynosiła 5,2% rocznie. Rokowanie było lepsze częściowo ze względu na wykluczenie pacjentów z poważnymi chorobami współistniejącymi. Jednak nawet w tej populacji pacjentów z izolowaną niewydolnością serca i zachowaną frakcją wyrzutową, większość zdarzeń (75% zgonów i 79% hospitalizacji) nie było spowodowanych niewydolnością serca. Continue reading „Irbesartan dla niewydolności serca z zachowaną frakcją wyrzutową”