Caplacizumab dla nabytej trombotycznej małopłytkowej Purpury ad 7

Wartości te powróciły do poziomów wyjściowych w ciągu tygodnia po zaprzestaniu leczenia (ryc. S2 w dodatku uzupełniającym). Znaczniki uszkodzeń narządów
Analiza post hoc znaczników uszkodzenia narządów wykazała, że do dnia 2 leczenia odsetek pacjentów, u których poziom dehydrogenazy mleczanowej był nie większy niż dwukrotność górnej granicy prawidłowego zakresu był wyższy w grupie leczonej kaplacizumabem niż w grupie placebo. grupa (78% do 51%). Do 4. dnia odsetek pacjentów był podobny w obu grupach (Tabela Mediana czasu do normalizacji poziomu dehydrogenazy mleczanowej wynosiła 3 dni (95% CI, 3 do 4) wśród 32 pacjentów w grupie leczonej kaplacizumabem, w porównaniu z 4 dniami (95% CI, 3 do 6) wśród 32 pacjentów w grupa placebo (ryc. S3 w dodatku uzupełniającym). Continue reading „Caplacizumab dla nabytej trombotycznej małopłytkowej Purpury ad 7”

Caplacizumab dla nabytej trombotycznej małopłytkowej Purpury czesc 4

Zaostrzenia i nawroty TTP są tutaj omawiane jako drugorzędne wyniki skuteczności, a nie jako poważne zdarzenia niepożądane. Wyniki
Pacjenci
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka wyjściowa i terapia w populacji, której celem jest leczenie. Uwzględniliśmy pacjentów w badaniu od października 2010 r. Do stycznia 2014 r., Gdy sponsor przedwcześnie wstrzymał rekrutację z powodu ciągłych wyzwań rekrutacyjnych (a nie z powodu analizy danych). Siedemdziesiąt pięć pacjentów przeszło randomizację (36 osób przypisano do grupy leczonej kaplacizumabem, a 39 do grupy placebo) (ryc. Continue reading „Caplacizumab dla nabytej trombotycznej małopłytkowej Purpury czesc 4”

Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej cd

TEE użyto do oceny funkcji zastawki w punkcie wyjściowym i określenia ilościowego ciężkości okołogawkowej niedomykalności zastawki aortalnej około 5 minut po zakończeniu implantacji (czas T1) (Figura 1). Nieregularna aortalna aorty małżowinowej była bardziej niż łagodna, określona jako obwodowy zakres niedomykalności, który był większy niż 10%. 13 Jeśli po zastawieniu zastawki wykryto niedomykalność aorty okołokowulacyjnej, wykonano dodatkowe poszerzenie w celu wyeliminowania lub zmniejszenia wycieku zwrotnego lub Zawór został wszczepiony. TEE powtórzono po dodatkowym rozszerzeniu lub wszczepieniu drugiego zastawki (czas T2), jeśli przeprowadzono procedurę korygującą, lub około 15 minut po wszczepieniu zastawki, jeżeli nie przeprowadzono żadnej procedury naprawczej. TEE powtórzono ponownie na końcu całej procedury (czas T3). Wszyscy pacjenci otrzymywali aspirynę przed zabiegiem, a po zabiegu trwała terapia aspiryną. Klopidogrelu nie podawano, chyba że pacjent był już poddawany długotrwałej terapii klopidogrelem. Continue reading „Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej cd”

Caplacizumab dla nabytej trombotycznej małopłytkowej Purpury ad 9

Ta różnica między grupami sugeruje, że wśród pacjentów, u których wystąpiło zaostrzenie, wystąpiło podczas badania – podawanie leku w grupie placebo, podczas gdy kaplacyzumab mógł opóźnić zaostrzenie aż do czasu podania leku do badania. Aktywność ADAMTS13 u tych pacjentów utrzymywała się na poziomie poniżej 10%, co wskazuje na niepełne ustąpienie pierwotnego zaburzenia autoimmunologicznego.12,24 Obserwacja ta podkreśla znaczenie zapewnienia leczenia immunosupresyjnego dla komponentu choroby, w którym pośredniczy układ odpornościowy. Działanie ADAMTS13 może potencjalnie prowadzić do decyzji dotyczących czasu trwania leczenia kaplacizumabem, oprócz prowadzenia leczenia immunosupresyjnego. Wyniki te potwierdzają również wykorzystanie aktywności ADAMTS13 jako markera prognostycznego do identyfikacji pacjentów zagrożonych nawrotem .3,24-27 Na podstawie jego działania farmakologicznego spodziewaliśmy się, że leczenie kaplacizumabem będzie wiązało się ze zwiększonym ryzykiem krwawienia. Chociaż krwawienia obserwowano częściej w grupie leczonej kaplacizumabem niż w grupie placebo, zdarzenia te były na ogół łagodne i nie wymagały leczenia pomimo połączenia małej liczby płytek krwi w momencie rozpoczęcia leczenia i indukowanej przez kaplacizumab inhibicji czynnika von Willebranda.
Leczenie nabytego TTP z wymianą osocza i terapią immunosupresyjną wymaga czasu, aby uzyskać rozwiązanie choroby, a nawet gdy pacjenci mają odpowiedź na terapię, są zagrożeni dalszą zakrzepicą naczyń mikrokrążenia, która jest nieprzewidywalna pod względem jej początku, ciężkości i wyniku. Caplacizumab, poprzez szybkie blokowanie agregacji płytek krwi zależnej od von Willebranda, zapobiega dalszej agregacji płytek szybciej niż konwencjonalne leczenie, które może potencjalnie zapobiegać krótko- i długoterminowemu uszkodzeniu narządu na skutek niedokrwienia. Continue reading „Caplacizumab dla nabytej trombotycznej małopłytkowej Purpury ad 9”

Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego ad

W komórkach szpiczaka sygnalizacja SLAMF7 jest upośledzona częściowo z powodu braku ekspresji EAT-2; w związku z tym elotuzumab nie indukuje proliferacji komórek szpiczaka. W pojedynczej grupie, próbie fazy II elotuzumabu w skojarzeniu z lenalidomidem i deksametazonem (badanie 1703), ta aktywność immunostymulująca przełożyła się na poprawę przeżycia wolnego od progresji. pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie szpiczakiem mnogim.10 Celem tego randomizowanego badania fazy 3, zwanego ELOQUENT-2, była ocena skuteczności i bezpieczeństwa elotuzumabu w skojarzeniu z lenalidomidem i deksametazonem w porównaniu z samym lenalidomidem i deksametazonem u pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie szpiczakiem mnogim. Podajemy wyniki końcowej analizy pierwszorzędowych punktów końcowych, przeprowadzonych po minimalnym okresie obserwacji wynoszącym 2 lata i wystąpieniu co najmniej 70% wymaganych zdarzeń.
Metody
Projekt badania i nadzór
Ten otwarty, wieloośrodkowy proces otrzymywał zatwierdzenie od komisji odwoławczej instytucji lub niezależnego komitetu etyki w każdym miejscu badania przed inicjacją. Pisemną świadomą zgodę uzyskano od wszystkich pacjentów. Badanie zostało zaprojektowane wspólnie przez sponsorów (Bristol-Myers Squibb i AbbVie Biotherapeutics) oraz badaczy. Continue reading „Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego ad”

Różnorodność genetyczna i skuteczność ochronna szczepionki przeciwko malarii RTS, S / AS01 ad

Dowody na naturalnie nabytą allelospecyficzną ochronę immunologiczną obserwowano dla antygenu powierzchniowego białka merozoitu (ale nie dla białka circumsporozoit 28) w prospektywnym badaniu kohortowym, a ochronę specyficzną dla allelu opisano w próbie terenowej szczepionki opartej na błonie apikalnej. antygen 1.29 Poprzednie analizy genetyczne próbek pasożytniczych z trzech różnych badań RTS, S fazy 2 nie wykrywały związku między ochronną skutecznością a genetycznym podobieństwem pasożyta do 3D7 (linia konstruktów szczepionki) 30-32; jednak nasze badanie ma zarówno większą próbkę, jak i ulepszoną technologię sekwencjonowania. Sekwencjonowanie nowej generacji (Illumina MiSeq, PacBio) amplikonów reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) uzyskanych z próbek od uczestników zakażonych malarią pozwala na bardziej czułe badanie genetyczne dotyczące ochrony specyficznej dla allelu i pozwala na bardziej immunologiczną analizę wielowariantowych haplotypów . Stosując metody analizy sitowej (ryc. S1 w dodatku uzupełniającym, dostępne w pełnym tekście tego artykułu), które zostały wcześniej zastosowane do wykrywania skuteczności szczepionki przeciwko allelospecyficznym typem wirusa 1333, związek między skutecznością szczepionki, w dwóch kategoriach wiekowych w odniesieniu do dwóch zdefiniowanych punktów końcowych badania, a białkiem circumsporozoite pasożyta na trzech poziomach: cały haplotyp C-końcowego amplikonu (95 aminokwasów), zdefiniowane obszary haplotypowe C-końca ( 10 do 17 aminokwasów) i poszczególne pozycje polimorficzne. Zbadaliśmy również związek pomiędzy skutecznością szczepionki i liczbą powtórzeń NANP-NVDP, a do kontroli włączono locus antygen 2 seryny (SERA-2); SERA-2 nie było w szczepionce i dlatego nie oczekiwano różnicy skuteczności w odniesieniu do genotypu pasożyta w tym locus.
Metody
Projekt badania i generowanie danych sekwencyjnych
Rysunek 1. Continue reading „Różnorodność genetyczna i skuteczność ochronna szczepionki przeciwko malarii RTS, S / AS01 ad”

Kompensacja genetyczna w ludzkim zaburzeniu genetycznym

Badania cytogenetyczne rodziców dziewczynki z zespołem DiGeorge (lub velocardiofacjalnym), u których usunięto delecję w 22q11.2, ujawniły nieoczekiwane przegrupowanie obu regionów 22q11.2 u nietkniętego ojca. Miał delecję 22q11.2 na jednej kopii chromosomu 22 i odwrotną duplikację 22q11.2 na drugiej kopii chromosomu 22. Kompensację genetyczną, która jest zgodna z normalnym fenotypem ojca, wykazano poprzez analizę ilościowo-ekspresyjną geny zlokalizowane w obrębie regionu genetycznego związanego z zespołem DiGeorge a. Odkrycie to ma wpływ na poradnictwo genetyczne i stanowi przypadek kompensacji genetycznej w ludzkim zaburzeniu genomicznym.
Wprowadzenie
Delecje i duplikacje w 22q11.2 reprezentują kanoniczne przykłady ludzkich zaburzeń genomicznych, jak zdefiniował Lupski w 1998 roku.1 Większość pacjentów z zespołem delecji 22q11.2 (22q11DS), również wyznaczyło zespół DiGeorge a (Online Mendelian Inheritance in Man [OMIM] number , 188400) i zespół Velocardiofacial (numer OMIM, 192430) niosą hemizygotyczną, powtarzającą się delecję sekwencji o długości 3 Mb przy 22q11.2. Continue reading „Kompensacja genetyczna w ludzkim zaburzeniu genetycznym”

Rasowe różnice w niewydolności serca u młodych dorosłych ad 5

W modelach wieloczynnikowych wyższe ciśnienie rozkurczowe, wyższy wskaźnik masy ciała, niższy poziom cholesterolu HDL i obecność przewlekłej choroby nerek były niezależnie związane z ryzykiem niewydolności serca. Każdy wzrost odchylenia standardowego (10.0 mm Hg) w rozkurczowym ciśnieniu krwi u osób w wieku od 18 do 30 lat podwoił ryzyko wystąpienia niewydolności serca średnio 15 lat później. Rysunek 2. Rycina 2. Odsetek czarnych z nadciśnieniem tętniczym w pierwszych 10 latach badania CARDIA, zgodnie ze statusem pod kątem dalszego rozwoju niewydolności serca. Continue reading „Rasowe różnice w niewydolności serca u młodych dorosłych ad 5”

Rasowe różnice w niewydolności serca u młodych dorosłych ad 9

Fakt, że czarni i biali w badaniu CARDIA rzeczywiście mieli podobny średni poziom ciśnienia krwi i frakcji wyrzutowej w młodym wieku dojrzałym (Tabela 1) jest wart komentarza. Więcej czarnych uczestników było otyłych na początku badania, a nadciśnienie rozwijało się częściej u czarnych niż u białych, gdy uczestnicy byli w wieku 20-31 lat, ale to, czy te obserwacje wyjaśniają znacznie wyższe wskaźniki niewydolności serca u czarnych, niż w białych, uzasadnia dalsze badania. Niewielka liczba wyników w naszym badaniu ogranicza precyzję naszych opisowych obserwacji, a także naszą zdolność do eksploracji szerszego zakresu klinicznych poprzedników i mediatorów. Ponieważ zdefiniowaliśmy przypadkową niewydolność serca na podstawie hospitalizacji lub zgonu z powodu niewydolności serca, w tych analizach brakowało niewydolności serca zidentyfikowanej w warunkach ambulatoryjnych. Kolejnym ograniczeniem badania było to, że wskaźnik retencji dla ustalenia wyniku wyniósł 87,5% do 20 roku; ponieważ czarni mężczyźni to grupa demograficzna, która najprawdopodobniej straci czas na obserwację, być może nie doceniliśmy częstości występowania niewydolności serca, szczególnie w tej grupie. Continue reading „Rasowe różnice w niewydolności serca u młodych dorosłych ad 9”