Antyzmotyczny oligonukleotyd czynnika XI w zapobieganiu zakrzepicy zylnej AD 3

Protokół i towarzyszące mu dokumenty są dostępne wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie. Pacjenci
Pacjenci w wieku od 18 do 80 lat, którzy przechodzili planową pierwotną, jednostronną całkowitą endoprotezoplastykę stawu kolanowego i byli skłonni do przestrzegania procedur badania, kwalifikowali się do udziału w badaniu. Głównymi kryteriami wykluczenia były: aktywne krwawienie lub wysokie ryzyko krwawienia, operacja mózgu lub kręgosłupa w ciągu ostatnich 3 miesięcy, przewidywane stosowanie cewników dooponowych lub zewnątrzoponowych, masa ciała poniżej 50 kg, obliczony klirens kreatyniny poniżej 60 ml na minutę, klinicznie znamienną chorobą wątroby i żylną chorobą zakrzepowo-zatorową w ciągu ostatniego roku. Pełna lista kryteriów wykluczenia znajduje się w protokole. Continue reading „Antyzmotyczny oligonukleotyd czynnika XI w zapobieganiu zakrzepicy zylnej AD 3”

Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej

Powtórna niedomykalność zastawki aortalnej występuje u 10 do 20% pacjentów poddawanych przezcewnikowej wymianie zastawki aortalnej (TAVR) w zwężeniu zastawki aortalnej. Postawiliśmy hipotezę, że ocena defektów w multimetrach o dużej masie cząsteczkowej (HMW) czynnika von Willebranda lub punktowej ocenie hemostazy może być wykorzystana do monitorowania niedomykalności zastawki aortalnej podczas TAVR. Metody
Do badania zakwalifikowano 183 pacjentów poddanych TAVR. Pacjenci z niedomykalnością zastawki aortalnej po wstępnej implantacji, rozpoznani za pomocą echokardiografii przezprzełykowej, poddani zostali dodatkowemu rozszerzeniu balonowemu w celu skorygowania niedomykalności zastawki aortalnej. Multimery HMW i czas zamknięcia z difosforanem adenozyny (CT-ADP), pomiar hemostazy w punkcie opieki, oceniano w punkcie wyjściowym i 5 minut po każdym etapie procedury. Śmiertelność oceniono na rok. Zbadano drugą kohortę (201 pacjentów) w celu potwierdzenia stosowania CT-ADP w celu identyfikacji pacjentów z niedomykalnością zastawki aortalnej. Continue reading „Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej”

Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego

Elotuzumab, immunostymulujące przeciwciało monoklonalne skierowane przeciwko sygnałowej cząsteczce aktywującej limfocytom F7 (SLAMF7), wykazywał aktywność w połączeniu z lenalidomidem i deksametazonem w badaniu fazy 1b-2 u pacjentów z nawrotowym lub opornym szpiczakiem mnogim. Metody
W tym badaniu fazy 3 losowo przydzielono pacjentów do grupy otrzymującej elotuzumab plus lenalidomid i deksametazon (grupa elotuzumabu) lub lenalidomid i sam deksametazon (grupa kontrolna). Końcowe punkty końcowe to czas przeżycia bez progresji i ogólny wskaźnik odpowiedzi. Ostateczne wyniki dla końcowych punktów związku są podawane na podstawie zaplanowanej okresowej analizy przeżycia wolnego od progresji.
Wyniki
Ogółem 321 pacjentów przydzielono do grupy elotuzumabu, a 325 do grupy kontrolnej. Po medianie czasu obserwacji wynoszącej 24,5 miesiąca, przeżycie bez progresji po roku w grupie otrzymującej elotuzumab wyniosło 68%, w porównaniu z 57% w grupie kontrolnej; po 2 latach wskaźniki wyniosły odpowiednio 41% i 27%. Mediana czasu przeżycia wolnego od progresji w grupie otrzymującej elotuzumab wynosiła 19,4 miesiąca, w porównaniu z 14,9 miesiąca w grupie kontrolnej (współczynnik ryzyka dla progresji lub zgonu w grupie leczonej elotuzumabem, 0,70, przedział ufności 95%, 0,57 do 0,85, P <0,001). Continue reading „Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego”

Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego ad 6

Ogólnie, nie było znaczącej różnicy w zmianach w stosunku do wartości wyjściowych w nasileniu bólu (P = 0,87) i interferencji bólowej (P = 0,81) między grupą elotuzumabu i grupą kontrolną. Badania EORTC QLQ-C30 wykazały, że ból i zmęczenie były objawami o najwyższych wartościach początkowych zgłaszanych przez pacjentów. Nie stwierdzono istotnej szkodliwości dla ogólnej jakości życia związanej ze zdrowiem z dodatkiem elotuzumabu do lenalidomidu i deksametazonu; podobne średnie zmiany w stosunku do wartości wyjściowych obserwowano w obu grupach, a pacjenci otrzymujący elotuzumab byli w stanie utrzymać ogólną jakość życia związaną ze zdrowiem.
Bezpieczeństwo
Tabela 3. Tabela 3. Zdarzenia niepożądane. W sumie leczono 635 pacjentów. Continue reading „Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego ad 6”

Różnorodność genetyczna i skuteczność ochronna szczepionki przeciwko malarii RTS, S / AS01 cd

Analizy obejmowały dane MiSeq dla 4421 próbek C w końcowych białkach circumsporozoite i 4499 próbek SERA-2 oraz danych PacBio dla próbek NANP-NVDP z 3137 circumsporozoite (tabele od S1 do S4 i plan analizy statystycznej w dodatkowym dodatku). Wszystkie dane sekwencji amplikonu MiSeq i PacBio zostały przesłane do NCBI Sequence Read Archive35 (BioProject PRJNA235895). Przestudiuj badanie
Próba była sponsorowana przez GlaxoSmithKline Biologicals, twórcę i producenta szczepionki, i była finansowana zarówno przez GlaxoSmithKline Biologicals, jak i przez Inicjatywę Szczepień PATH, która otrzymała grant od fundacji Billa i Melindy Gates. Kilku autorów akademickich, we współpracy z czterema autorami, którzy są zatrudnieni przez GlaxoSmithKline Biologicals, zaprojektowało studium i plan analizy. Kilku autorów akademickich zebrało dane, napisało manuskrypt i ręczy za dokładność i prawdziwość zgłaszanych danych, a pierwsi i ostatni autorzy podjęli decyzję o przesłaniu rękopisu do publikacji. GlaxoSmithKline Biologicals dokonał przeglądu rękopisu przed jego przesłaniem do publikacji. Dodatkowe szczegóły dotyczące składek autorskich znajdują się w dodatkowym dodatku. Continue reading „Różnorodność genetyczna i skuteczność ochronna szczepionki przeciwko malarii RTS, S / AS01 cd”

Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego ad 7

Podczas leczenia elotuzumabem, 254 pacjentów (85%) miało negatywne wyniki w zakresie testowania przeciwciał przeciwnowotworowych podczas leczenia, 45 pacjentów (15%) miało pozytywne wyniki co najmniej jednej z nich, a 2 pacjentów (1%) miało pozytywne wyniki na więcej niż dwóch kolejne okazje. Dyskusja
U pacjentów z nawrotowym lub opornym szpiczakiem mnogim, dodanie elotuzumabu do lenalidomidu i deksametazonu w porównaniu z lenalidomidem i deksametazonem w ramach leczenia kontrolnego, poprawiło przeżycie wolne od progresji i ogólny wskaźnik odpowiedzi, pokazując, że bezpośrednia aktywacja i zaangażowanie wrodzonego układu odpornościowego selektywne zabijanie komórek szpiczaka może zapewnić istotną klinicznie i statystycznie istotną poprawę wyników leczenia. Konkretnie, krzywe Kaplana-Meiera dla przeżycia wolnego od progresji wykazały wczesny i rosnący rozdział pomiędzy dwiema grupami w czasie. U pacjentów otrzymujących elotuzumab stwierdzono względną redukcję o 30% ryzyka progresji lub zgonu choroby w porównaniu z grupą kontrolną. Trwa kontynuacja wyników dotyczących przeżycia.
Korzyści z dodania elotuzumabu do lenalidomidu i deksametazonu obserwowano w większości wcześniej określonych podgrup, w tym u pacjentów opornych na najnowszą linię leczenia oraz u tych, którzy byli wcześniej narażeni na leki immunomodulujące lub bortezomib, ukończyli 65 lat lub rozpoznanie szpiczaka mnogiego co najmniej 3,5 roku przed rozpoczęciem badania, lub miało profil cytogenetyczny wysokiego ryzyka, w szczególności obecność wariantu del (17p). Korzyści z przeżycia wolnego od progresji zostały następnie potwierdzone za pomocą wielu analiz czułości. Continue reading „Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego ad 7”

Sztuka i polityka nauki ad

Jest to równie oczywisty przykład wpływu nauki podstawowej na zdrowie ludzkie, jaki można sobie życzyć, i byłoby cenną lekturą dla wszystkich zaangażowanych w alokację funduszy rządowych. Jest to inspirująca historia naukowa i zapewnia dobry obraz sposobów działania naukowców. W drugiej połowie książki Varmus obejmuje swoją kadencję jako dyrektor NIH, w tym jego doświadczenia kształtowania polityki zdrowotnej w kraju i na arenie międzynarodowej. Omawia również problemy, które napotkał, otaczając otwarty dostęp do opublikowanych badań. Jego radość z tych doświadczeń jest oczywista, a on bierze uzasadnioną dumę ze swoich osiągnięć w NIH. Continue reading „Sztuka i polityka nauki ad”

Kompensacja genetyczna w ludzkim zaburzeniu genetycznym ad 5

Nasze badanie potwierdza tę prognozę i sugeruje, że biorąc pod uwagę gęstość wariacji liczby kopii w ludzkim genomie, obecność kompensacyjnych wariacji liczby kopii może wyjaśnić, dlaczego niektóre mutacje powodujące utratę funkcji mają małą penetrację. Jednoczesną duplikację i delecję u ojca probanda można wytłumaczyć nierównolegawczą rekombinacją homologiczną występującą albo na etapie rządzgotowym, albo postzakonicznym. Jednym z hipotetycznych mechanizmów jest nierównoległa homologiczna rekombinacja między powtórzeniem niskiej kopii A i powtórzeniem D małej kopii na chromosomie 22, pojawiającym się podczas pierwszej mejozy w jednej zarodkowej linii zarodkowej, a następnie mejotycznego niediagnozowania i jednorodnej heterodizomii po remisji trisomii w chromosomie 22 (ryc. w Dodatku Uzupełniającym, dostępne wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie). Jednak ta hipoteza nie jest poparta wynikami analiz mikrosatelitarnych w obrębie rodziny. Continue reading „Kompensacja genetyczna w ludzkim zaburzeniu genetycznym ad 5”

Kompensacja genetyczna w ludzkim zaburzeniu genetycznym czesc 4

Test potwierdził, w przypadku indeksu, klasyczną 3-Mb mikrodelecję pomiędzy niską kopią powtórzeń A i niską kopią powtórzeń D na chromosomie 22 oraz, u ojca, obecność dwóch kopii każdego z genów testowanych w 22q11. .2 region (rysunek 2B). Aby ustalić, czy duplikacja ojca kompensuje delecję, zmierzono ekspresję genów umiejscowionych w obrębie regionu genetycznego związanego z zespołem DiGeorge, stosując ilościowy test PCR z odwrotną transkryptazą. Korzystając z genów referencyjnych GAPDH i TBP, stwierdziliśmy, że poziomy ekspresji DGCR8 i DGCR6L uległy zmniejszeniu u chorej dziewczynki, w porównaniu z jej matką, podczas gdy jej ojciec miał poziomy ekspresji tych genów podobne do tych u żony (Figura 2C).
Rysunek 3. Continue reading „Kompensacja genetyczna w ludzkim zaburzeniu genetycznym czesc 4”