Antyzmotyczny oligonukleotyd czynnika XI w zapobieganiu zakrzepicy zylnej AD 5

Przyczyna tego odcięcia została oparta na obserwacjach klinicznych i eksperymentalnych.3,6,7 Populacja bezpieczeństwa obejmowała wszystkich pacjentów, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leku. Zmodyfikowana populacja przeznaczona do leczenia obejmowała wszystkich pacjentów w populacji bezpieczeństwa, którzy mogliby być oceniani pod kątem pierwotnego wyniku skuteczności. Populacja obejmująca cały protokół obejmowała wszystkich pacjentów w zmodyfikowanej populacji, która miała zamiar leczyć, z wyjątkiem pacjentów z poważnymi naruszeniami protokołu (Figura 2).
W pierwotnej analizie skuteczności sprawdzono hipotezę, że FXI-ASO nie będzie mniejszy niż enoksaparyna wśród pacjentów w populacji z protokołem, u których średnie wartości współczynnika XI wynoszą 0,2 jednostki na mililitr lub mniej między 36 a 39 dniem leczenia; analiza obejmowała wszystkie zdarzenia do 12 dni po operacji. Continue reading „Antyzmotyczny oligonukleotyd czynnika XI w zapobieganiu zakrzepicy zylnej AD 5”

Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego czesc 4

Obserwowany współczynnik hazardu wynoszący 0,794 lub mniej w przypadku progresji lub śmierci choroby wskazywał na statystycznie istotną różnicę. W pierwotnej analizie przeżycia wolnego od progresji wykorzystaliśmy ocenę odpowiedzi nowotworu przez niezależny komitet przeglądowy i pierwotną definicję przeżycia wolnego od progresji, dla której zastosowano zasady cenzorowania dla danych dla pacjentów, którzy otrzymali kolejną terapię przeciwczulakową lub pominięte oceny. (patrz Dodatek dodatkowy). Analizy wspomagające dla przeżycia wolnego od progresji wykorzystywały definicję przeżycia wolnego od progresji, dla której nie zastosowano żadnej cenzury dla późniejszej terapii lub brakujących ocen (patrz dodatek dodatkowy) z odpowiedzią na nowotwór ocenianą przez badaczy i niezależną osobę. komitet przeglądowy. Zastosowano wieloczynnikowy model regresji Coxa, aby skorygować czas przeżycia bez progresji dla podstawowych cech. Ostateczna analiza ogólnego wskaźnika odpowiedzi wymagała minimalnego okresu obserwacji wynoszącego 16 miesięcy (patrz Dodatek dodatkowy). Continue reading „Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego czesc 4”

Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 5

Wyniki obserwowane w czasie T3 były podobne do obserwowanych w czasie T2. Panel B pokazuje sekwencję zmian w CT-ADP, które różniły się istotnie pomiędzy trzema grupami (P <0,001 dla interakcji czas-grupa). W punkcie wyjściowym nie było istotnych różnic między grupami (P = 0,29). Po 5 minutach średni CT-ADP w grupie bez zawrotów głowy był niższy niż w grupie z poprawioną niedomykalnością (P = 0,004) i grupą z utrzymującą się niedomykalnością (P <0,001). W czasie T2 średnia wartość CT-ADP była podobna w grupach, w których nie wystąpiło regurgitacja i zwrotna (P = 0,63), a wartości te były niższe niż w grupie z utrzymującą się niedomykalnością (p <0,001 dla obu porównań). Należy zauważyć, że oś X nie jest prawdziwą skalą czasu, a znaczniki strzałek w procedurach klinicznych nie mają na celu wskazywania dokładnego czasu zdarzeń. Różnice między grupą z utrzymującą się niedomykalnością a dwiema innymi grupami były większe w czasie T3. Continue reading „Multimery czynnika Von Willebranda podczas wymiany zastawki aortalnej ad 5”

Caplacizumab dla nabytej trombotycznej małopłytkowej Purpury ad 9

Ta różnica między grupami sugeruje, że wśród pacjentów, u których wystąpiło zaostrzenie, wystąpiło podczas badania – podawanie leku w grupie placebo, podczas gdy kaplacyzumab mógł opóźnić zaostrzenie aż do czasu podania leku do badania. Aktywność ADAMTS13 u tych pacjentów utrzymywała się na poziomie poniżej 10%, co wskazuje na niepełne ustąpienie pierwotnego zaburzenia autoimmunologicznego.12,24 Obserwacja ta podkreśla znaczenie zapewnienia leczenia immunosupresyjnego dla komponentu choroby, w którym pośredniczy układ odpornościowy. Działanie ADAMTS13 może potencjalnie prowadzić do decyzji dotyczących czasu trwania leczenia kaplacizumabem, oprócz prowadzenia leczenia immunosupresyjnego. Wyniki te potwierdzają również wykorzystanie aktywności ADAMTS13 jako markera prognostycznego do identyfikacji pacjentów zagrożonych nawrotem .3,24-27 Na podstawie jego działania farmakologicznego spodziewaliśmy się, że leczenie kaplacizumabem będzie wiązało się ze zwiększonym ryzykiem krwawienia. Chociaż krwawienia obserwowano częściej w grupie leczonej kaplacizumabem niż w grupie placebo, zdarzenia te były na ogół łagodne i nie wymagały leczenia pomimo połączenia małej liczby płytek krwi w momencie rozpoczęcia leczenia i indukowanej przez kaplacizumab inhibicji czynnika von Willebranda.
Leczenie nabytego TTP z wymianą osocza i terapią immunosupresyjną wymaga czasu, aby uzyskać rozwiązanie choroby, a nawet gdy pacjenci mają odpowiedź na terapię, są zagrożeni dalszą zakrzepicą naczyń mikrokrążenia, która jest nieprzewidywalna pod względem jej początku, ciężkości i wyniku. Caplacizumab, poprzez szybkie blokowanie agregacji płytek krwi zależnej od von Willebranda, zapobiega dalszej agregacji płytek szybciej niż konwencjonalne leczenie, które może potencjalnie zapobiegać krótko- i długoterminowemu uszkodzeniu narządu na skutek niedokrwienia. Continue reading „Caplacizumab dla nabytej trombotycznej małopłytkowej Purpury ad 9”