Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego ad 5

Mediana czasu przeżycia wolnego od progresji w grupie otrzymującej elotuzumab wynosiła 19,4 miesiąca (95% CI, 16,6 do 22,2) wobec 14,9 miesiąca (95% CI, 12,1 do 17,2) w grupie kontrolnej, dla współczynnika ryzyka 0,70 (95% CI, 0,57 do 0,85, P <0,001), co wskazuje na względną redukcję o 30% ryzyka progresji lub śmierci choroby (Figura 1A). W grupie elotuzumabu zaobserwowano 179 zdarzeń (165 progresji i 14 zgonów), aw grupie kontrolnej zaobserwowano 205 zdarzeń (183 progresje i 22 zgony). Korzyści z przeżycia wolnego od progresji w grupie leczonej elotuzumabem były takie same w różnych kluczowych podgrupach, w tym u pacjentów w wieku 65 lat i starszych oraz u osób opornych na najnowszą linię leczenia, z chorobą stopnia III w międzynarodowym stadium choroby, z wcześniejszą ekspozycją na bortezomib lub leki immunomodulujące, z wcześniejszym przeszczepieniem komórek macierzystych, wariantem del (17p) lub klirensem kreatyniny poniżej 60 ml na minutę (Figura 1B).
Korzyść była również zgodna we wszystkich analizach wspomagających przeżycie bez progresji. W populacji, która miała zamiar leczyć, nastąpiło względne zmniejszenie o 32% ryzyka przeżycia wolnego od progresji w grupie leczonej elotuzumabem (współczynnik ryzyka, 0,68; 95% CI, 0,56 do 0,83) (tabela S2 w dodatkowym dodatku ). Analiza wieloczynnikowa sugeruje, że największe korzyści z przeżycia bez progresji wystąpiły u pacjentów, u których rozpoznano szpiczaka mnogiego 3,5 roku lub więcej przed rozpoczęciem badania (współczynnik ryzyka, 0,55, 95% CI, 0,44 do 0,70, P <0,001), z mediana przeżycia wyniosła 26,0 miesięcy w grupie leczonej elotuzumabem w porównaniu z 17,3 miesiąca w grupie kontrolnej.
Tabela 2. Tabela 2. Odpowiedź na leczenie (populacja, która zamierza leczyć). Badanie spełniło również zdefiniowane statystycznie wartości graniczne dla końcowego punktu końcowego ogólnej odpowiedzi na leczenie. Ogólny odsetek odpowiedzi wynosił 79% (95% CI, 74 do 83) w grupie leczonej elotuzumabem i 66% (95% CI, 60-71) w grupie kontrolnej (iloraz szans dla grupy elotuzumabu w porównaniu do grupy kontrolnej, 1,9; % CI, 1,4 do 2,8; P <0,001) (Tabela 2). W analizie przeprowadzonej przez niezależny komitet recenzujący uzyskano mniej kompletnych odpowiedzi w grupie elotuzumabu niż w grupie kontrolnej. W dwóch badanych grupach mediana czasu uzyskania najlepszej odpowiedzi wyniosła 2,8 miesiąca, zgodnie z niezależnym przeglądem i 3,8 miesiąca, zgodnie z oceną badacza. W analizach wspomagających, w których zastosowano odpowiedzi guza na ocenę badacza, wskaźniki odpowiedzi całkowitych były podobne (11% w każdej grupie) (Tabela S3 w Dodatku uzupełniającym). Ponadto 105 z 321 pacjentów (33%) w grupie elotuzumabu miało bardzo dobrą odpowiedź częściową lub lepszą, w porównaniu do 91 spośród 325 pacjentów (28%) w grupie kontrolnej. Pacjenci z grupy elotuzumabu, którzy mieli częściową odpowiedź lub lepszą mieli lepsze wyniki przeżycia wolnego od progresji niż ci z mniejszą odpowiedzią lub stabilną chorobą (ryc. S3 w Dodatku uzupełniającym). Odpowiedzi były trwałe, szczególnie w grupie elotuzumabu (21 miesięcy, 95% CI, 18 do 27) w porównaniu do grupy kontrolnej (17 miesięcy, 95% CI, 15 do 19) (ryc. S4 w Dodatku uzupełniającym).
Dane uzupełniające dotyczące całkowitego przeżycia nie są jeszcze wystarczająco dojrzałe, aby przedstawić je w formie graficznej. Jednak było 210 zgonów (94 z 318 [30%] w grupie elotuzumab vs
[hasła pokrewne: Pompy insulinowe, certolizumab, laserowe obkurczanie pochwy ]

Powiązane tematy z artykułem: certolizumab laserowe obkurczanie pochwy Pompy insulinowe