Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego ad

W komórkach szpiczaka sygnalizacja SLAMF7 jest upośledzona częściowo z powodu braku ekspresji EAT-2; w związku z tym elotuzumab nie indukuje proliferacji komórek szpiczaka. W pojedynczej grupie, próbie fazy II elotuzumabu w skojarzeniu z lenalidomidem i deksametazonem (badanie 1703), ta aktywność immunostymulująca przełożyła się na poprawę przeżycia wolnego od progresji. pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie szpiczakiem mnogim.10 Celem tego randomizowanego badania fazy 3, zwanego ELOQUENT-2, była ocena skuteczności i bezpieczeństwa elotuzumabu w skojarzeniu z lenalidomidem i deksametazonem w porównaniu z samym lenalidomidem i deksametazonem u pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie szpiczakiem mnogim. Podajemy wyniki końcowej analizy pierwszorzędowych punktów końcowych, przeprowadzonych po minimalnym okresie obserwacji wynoszącym 2 lata i wystąpieniu co najmniej 70% wymaganych zdarzeń.
Metody
Projekt badania i nadzór
Ten otwarty, wieloośrodkowy proces otrzymywał zatwierdzenie od komisji odwoławczej instytucji lub niezależnego komitetu etyki w każdym miejscu badania przed inicjacją. Pisemną świadomą zgodę uzyskano od wszystkich pacjentów. Badanie zostało zaprojektowane wspólnie przez sponsorów (Bristol-Myers Squibb i AbbVie Biotherapeutics) oraz badaczy. Sponsorzy byli odpowiedzialni za zbieranie i utrzymywanie danych. Wszyscy autorzy mieli wkład w rozwój rękopisu na wszystkich etapach i zatwierdzili manuskrypt przed złożeniem. Autorzy podjęli decyzję o przesłaniu manuskryptu do publikacji i zapewnieniu zgodności z protokołem badania oraz dokładności i kompletności zgłaszanych danych. Profesjonalni pacjenci, opłacani przez Bristol-Myers Squibb, przyczynili się do przygotowania manuskryptu i nie zostali wymienieni jako autorzy. Protokół i plan analizy statystycznej są dostępne wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie.
Pacjenci
Kwalifikujący się pacjenci mieli 18 lat lub więcej i mieli szpiczaka mnogiego i mierzalną chorobę. Wszyscy pacjenci otrzymali od jednej do trzech wcześniejszych terapii i udokumentowali postęp choroby po ostatniej terapii. Wszyscy pacjenci mieli klirens kreatyniny 30 ml na minutę lub więcej. Wcześniejsze leczenie lenalidomidem było dozwolone, z zastrzeżeniem ograniczeń (patrz Dodatek dodatkowy, dostępny na stronie internetowej).
Randomizacja i badania
Wybrani pacjenci zostali losowo przydzieleni w stosunku 1: 1, aby otrzymać elotuzumab w skojarzeniu z lenalidomidem i deksametazonem (grupa elotuzumabu) lub lenalidomidem i sam deksametazon (grupa kontrolna) w 28-dniowych cyklach do progresji choroby, niedopuszczalnej toksyczności lub wycofania zgody (Rys. S1 w Uzupełniającym dodatku). Pacjenci z grupy otrzymującej elotuzumab otrzymywali dożylnie elotuzumab w dawce 10 mg na kilogram masy ciała w dniach 1, 8, 15 i 22 podczas pierwszych dwóch cykli, a następnie w dniach i 15, rozpoczynając od trzeciego cyklu. Otrzymywali również doustny lenalidomid (w dawce 25 mg na dzień) w dniach od do 21 w każdym cyklu. Deksametazon podawano doustnie w dawce 40 mg w ciągu tygodnia bez stosowania elotuzumabu i dożylnie w dawce 8 mg plus 28 mg doustnie w dniu podawania elotuzumabu
[hasła pokrewne: adapalen, wagi apteczne, łokieć golfisty ]

Powiązane tematy z artykułem: adapalen łokieć golfisty wagi apteczne