Terapia Elotuzumabem w przypadku nawrotowego lub opornego na leczenie szpiczaka mnogiego

Elotuzumab, immunostymulujące przeciwciało monoklonalne skierowane przeciwko sygnałowej cząsteczce aktywującej limfocytom F7 (SLAMF7), wykazywał aktywność w połączeniu z lenalidomidem i deksametazonem w badaniu fazy 1b-2 u pacjentów z nawrotowym lub opornym szpiczakiem mnogim. Metody
W tym badaniu fazy 3 losowo przydzielono pacjentów do grupy otrzymującej elotuzumab plus lenalidomid i deksametazon (grupa elotuzumabu) lub lenalidomid i sam deksametazon (grupa kontrolna). Końcowe punkty końcowe to czas przeżycia bez progresji i ogólny wskaźnik odpowiedzi. Ostateczne wyniki dla końcowych punktów związku są podawane na podstawie zaplanowanej okresowej analizy przeżycia wolnego od progresji.
Wyniki
Ogółem 321 pacjentów przydzielono do grupy elotuzumabu, a 325 do grupy kontrolnej. Po medianie czasu obserwacji wynoszącej 24,5 miesiąca, przeżycie bez progresji po roku w grupie otrzymującej elotuzumab wyniosło 68%, w porównaniu z 57% w grupie kontrolnej; po 2 latach wskaźniki wyniosły odpowiednio 41% i 27%. Mediana czasu przeżycia wolnego od progresji w grupie otrzymującej elotuzumab wynosiła 19,4 miesiąca, w porównaniu z 14,9 miesiąca w grupie kontrolnej (współczynnik ryzyka dla progresji lub zgonu w grupie leczonej elotuzumabem, 0,70, przedział ufności 95%, 0,57 do 0,85, P <0,001). Ogólny odsetek odpowiedzi w grupie leczonej elotuzumabem wynosił 79%, w porównaniu z 66% w grupie kontrolnej (P <0,001). Powszechnymi zdarzeniami niepożądanymi stopnia 3. lub 4. w obu grupach były limfocytopenia, neutropenia, zmęczenie i zapalenie płuc. Reakcje związane z infuzją wystąpiły u 33 pacjentów (10%) w grupie otrzymującej elotuzumab iu lub 2 stopnia u 29 pacjentów.
Wnioski
Pacjenci z nawrotowym lub opornym na leczenie szpiczakiem mnogim, którzy otrzymywali kombinację elotuzumabu, lenalidomidu i deksametazonu, mieli istotne względne zmniejszenie o 30% ryzyka progresji lub zgonu choroby. (Finansowane przez Bristol-Myers Squibb i AbbVie Biotherapeutics; ELOQUENT-2 ClinicalTrials.gov number, NCT01239797.)
Wprowadzenie
Szpiczak mnogi, choroba nowotworowa monoklonalnych komórek plazmatycznych, ma medianę całkowitego przeżycia około 5 lat.1 Pomimo poprawy wyników leczenia inhibitorami proteasomu i lekami immunomodulującymi, większość pacjentów nadal ma nawrót i potrzebne są nowe podejścia terapeutyczne. Terapia skojarzona może być kluczem do pokonania oporności na leki i poprawy długoterminowych wyników leczenia. Lenalidomid, lek immunomodulujący, w połączeniu z deksametazonem, jest standardowym schematem u pacjentów z nawrotową lub oporną chorobą.2,3 Pojawiają się kombinacje trzech leków u pacjentów z uprzednio leczonym szpiczakiem mnogim3, ale mogą być ograniczone efektami toksycznymi. Potrzebne są środki o nowych mechanizmach działania, które można łączyć z istniejącymi terapiami bez zwiększania poważnej toksyczności.
Elotuzumab jest pierwszym w klasie humanizowanym immunoglobulinowym immunoglobulinowym przeciwciałem monoklonalnym skierowanym przeciw sygnałowej cząsteczce aktywacji limfocytów F7 (SLAMF7, zwany także CS1 [komórkowy podtyp glikoproteiny CD2 1]), glikoproteiny wyrażanej na szpiczaku i komórkach naturalnych zabójców, ale nie na prawidłowe tkanki, które umożliwiają selektywne zabijanie komórek szpiczaka z minimalnym wpływem na zdrową tkankę4. Rodzina SLAM jest podgrupą nadrodziny receptorów immunoglobulin i składa się z sześciu członków (SLAM, 2B4, Ly-9, NTB-A, CD94 i SLAMF7), wszystkie zlokalizowane na chromosomie 1q23.5 Ponad 95% komórek szpiczaka szpiczaka eksprymuje SLAMF7 w sposób niezależny od nieprawidłowości cytogenetycznych.4,6 Elotuzumab wywiera podwójny efekt bezpośrednio aktywując naturalne komórki zabójcy i pośrednicząc w zależności od przeciwciał cytotoksyczność komórkowa poprzez szlak CD16.7 SLAMF7 pośredniczy w sygnałach aktywujących w naturalnych komórkach NK przez sprzężenie z jego białkiem adaptorowym EAT-2
[patrz też: certolizumab, nutraceutyki, Wąsonogi ]

Powiązane tematy z artykułem: certolizumab nutraceutyki Wąsonogi